تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٥٧ - تابعان بزرگ

كرد، ولى موفق به ديدار حضرت نشد و در راه بود كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم از دنيا رفت. او از تابعان بزرگ به شمار مى‌رود. وى از على عليه السلام، ابن مسعود، حذيفه، ابو درداء و ابوذر روايت كرده است. زيد بن وهب ساكن كوفه بود و در جنگ با خوارج، حضرت على عليه السلام را همراهى مى‌كرد. او نخستين كسى بود كه خطبه‌هاى حضرت را در روزهاى جمعه، اعياد و ديگر مناسبت‌ها گرد آورد. وى در سال ٩٦ درگذشت.[١]

١٨. ابو شعثاء ازدى، جابر بن زيد يحمدى جوفى بصرى: وى از ابن عباس و عكرمه و ديگران روايت كرده است. ابن عباس گويد: «اگر اهل بصره از گفتار جابر بن زيد بهره مى‌بردند، دانشى فراوان از كتاب خدا، آنان را فرا مى‌گرفت.»[٢] وى در سال ١٠٣ از دنيا رفت.

١٩. طاووس بن كيسان، ابو عبد الرحمان خَولانى هَمْدانى يمانى: وى از ايرانيان و يكى از چهره‌هاى شناخته شده تابعان و فقيهى گران‌قدر و هوشمند بود.

ابن عُيينه گويد: «از عبيداللَّه بن ابى يزيد پرسيدم:" با چه كسى نزد ابن عباس مى‌روى؟" گفت:" با عطاء و يارانش." پرسيدم:" با طاووس چطور؟" گفت:" هرگز، او همراه با خواص بر ابن عباس وارد مى‌شد."»[٣]

[م/ ١٠٠] ابو نعيم گويد: «او جزو طبقه نخست اهل يمن است؛ آنان كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم درباره ايشان گفت:" ايمان در يمن است."[٤] وى پنجاه صحابه عالم و شخصيت زمان خود را درك كرده و بيشتر رواياتش از ابن عباس است.»[٥] پيشگامان برگزيده تابعى از وى روايت كرده‌اند. او از اصحاب امام زين العابدين عليه السلام به شمار رفته است. وى در سال ١٠٦ درگذشت.

٢٠. محمد بن كعب قُرَظى: كنيه وى ابو حمزه و بنا بر قولى، ابو عبداللَّه، مدنى‌

[١] . تهذيب التهذيب، ج ٣، ص ٤٢٧؛ اسد الغابه، ج ٢، ص ٢٤٢؛ الإصابه، ج ١، ص ٥٨٣.

[٢] . تهذيب التهذيب، ج ٢، ص ٣٨.

[٣] . الجرح و التعديل، ج ٤، ص ٥٠٠ و ٥٠١؛ سير أعلام النبلاء، ج ٥، ص ٤٦.

[٤] . الحليه، ج ٤، ص ٣.

[٥] . همان، ص ١٦.