تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٥٥ - تابعان بزرگ

از اصحاب عبداللَّه بن مسعود بود. او از حذيفه و بلال و على عليه السلام روايت كرده است و فهم عميقى از كتاب خدا داشت. علقمه فردى مورد اعتماد، شايسته، پرهيزگار و عابد بود. گروهى وى را در زمره صحابه ياد كرده‌اند؛ چون دوره حيات پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم را درك كرده بود. او در سال ٧٥ از دنيا رفت.

٨. مسروق بن اجدع، ابو عايشه هَمْدانى وادعى كوفى: او فقيهى توانا و عابد بود كه علم را از امير مؤمنان عليه السلام و ابن مسعود برگرفت و از شاگردان خاص او بود.

وى از معاذ بن جبل، خبّاب بن ارت و ابىّ بن كعب روايت كرده است. او دانشى فراوان داشت و بر فراگيرى از بزرگان علماى صحابه پيامبر مى‌كوشيد. وى در سال ٦٣ درگذشت.

٩. عمرو بن شرحبيل، ابو ميسره هَمْدانى وادعى كوفى: او از على عليه السلام و عبداللَّه بن مسعود روايت كرده و از شاگردان وى بود. نيز از حذيفه، سلمان، قيس بن سعد بن عباده و ديگر صحابه فرزانه مخلص پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم روايت كرده است. او در سال ٦٣ درگذشت.

١٠. حارث بن قيس جُعفى كوفى: او از اصحاب ابن مسعود و از شش نفرى بود كه به مردم قرآن مى‌آموختند، براى آنان فتوا مى‌دادند و كتاب و سنت را به آنها مى‌آموختند. مردم نيز از او خرسند بودند. وى در ركاب على عليه السلام در صفين به شهادت رسيد.

١١. عبيدة بن قيس بن عمرو سلمانى: او از اصحاب امير مؤمنان عليه السلام و ابن مسعود بود و از شاگردان فقيه ابن مسعود به شمار مى‌رفت. هر گاه شريح مشكلى در قضاوت پيدا مى‌كرد، به عبيده نامه مى‌نوشت. وى در سال ٧٢ از دنيا رفت.

١٢. ابو عبد الرحمان سُلَمى، عبداللَّه بن حُبَيب كوفى: وى از اصحاب ابن مسعود بود كه همراه امير مؤمنان عليه السلام در صفين شركت كرد. او فردى ثقه و كثير الحديث بود و نزد همه ثقه شمرده مى‌شد. وى قارى و معلم قرآن بود. عاصم قرائت را به واسطه او، از على عليه السلام برگرفت. او در سال ٧٢ درگذشت.