تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٥ - فضايل قرآن

«إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتِي هِيَ أَقْوَمُ وَ يُبَشِّرُ الْمُؤْمِنِينَ»[١]؛ «قطعاً اين قرآن به [آيينى‌] كه خود، پايدارتر است، راه مى‌نمايد و به مؤمنان مژده مى‌دهد.»

راست گفت خداوند بزرگ. قرآن آمد تا بشر را به بهترين راهى كه مى‌تواند بپيمايد و به سعادت خود در زندگى برسد، هدايت كند؛ آن زندگى جاويد و برترى كه تنها قرآن، به طور كامل، راهبر آن و رهنمون به سمت آن است؛ چرا كه هدايت قرآن، بى هيچ محدوديت زمانى يا مكانى، همه اقوام و نسل‌ها را فرا مى‌گيرد و هر شيوه و راه خيرى را- كه بشر در هر دوره تا ابد، بدان هدايت مى‌يابد- دربر دارد، از اين رو قرآن بشارتى جاودانه است؛ براى هر كس كه بدان ايمان آورد و رسالت آن را تصديق كند.

[م/ ١] رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: «بر شما باد قرآن؛ زيرا شفيعى است كه شفاعتش پذيرفته است و [در برابر خلاف‌كاران‌] خصمى است كه شهادتش قبول مى‌شود. هر كه قرآن را فراروى خود قرار دهد، او را به سوى بهشت راه برد و هر كه آن را پشت سر خود نهد، به سوى دوزخش كشاند. قرآن راهنمايى است كه بهترين‌

[١] . اسراء( ١٧) ٩.