تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٥٠ - تفسير«اهدنا الصراط المستقيم»

[١/ ٥٤٦] طبرى با سند خود به امام على بن ابى طالب عليه السلام روايت كرده است كه حضرت قرآن را ياد كرد وفرمود: «قرآن صراط مستقيم است.»

وى گويد: «اين روايت را موسى بن عبد الرحمان مسروقى از حسين جعفى از حمزه زيّات از ابو مختار طائى از پسر برادر حارث از حارث از على عليه السلام از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم براى ما نقل كرده است.»[١]

هم‌چنين برخى از روايات «صراط مستقيم» را به راه پيامبران تفسير كرده‌اند.

[١/ ٥٤٧] ابو نصر مسعود بن عياش سمرقندى با سند خود به محمد بن مسلم از امام صادق عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم روايت كرده است: «همانا خداوند با فاتحةالكتاب از گنجينه بهشت، بر من منّت نهاد ... «اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ» راه پيامبران است. آنان كسانى هستند كه خداوند به ايشان نعمت داده است.»[٢]

هم‌چنين برخى از روايات آن را به ولايت رسول اعظم و اهل بيت مطهر او تفسير كرده‌اند. آنان ريسمان پيوند ميان خدا و بندگان هستند. هر كس به ريسمان ولايت آنان درآويزد، نجات يابد و هر كس از آنان جدا گردد، گمراه و نابود شود. آنان الگو و اسوه، راه‌هاى رسيدن به خدا، پناه مردم، وارثان پيامبران، نمونه والا [ى هر صفت برتر] و اهل دعوت حُسنى‌ و حجت‌هاى خداوند بر اهل دنيا و آخرت هستند ...

[١/ ٥٤٨] در زيارت امامان معصوم عليهم السلام خطاب به آنان، آمده است: «شماييد شاهراه استوارتر و گواهان سراى فانى و شفيعان سراى باقى و رحمت پيوسته [حق‌] و نشانه پنهان در گنجينه و امانت نگهدارى شده و درگاهى كه مردم بدان آزمايش شوند.

هركه نزد شما آمد، نجات يافت و هر كه نزدتان نيامد، هلاك گرديد ... كسى كه ولايت شما را داشت، خوشبخت شد و كسى كه با شما دشمنى كرد، نابود گرديد.

آن كه شما را انكار كرد، [از رسيدن به مقصد] نوميد گرديد و آن كه از شما جدا شد،

[١] . طبرى، ج ١، ص ١١٠ و ١١١؛ بغوى، ج ١، ص ٧٦.

[٢] . عياشى، ج ١، ص ٣٦؛ بحار الانوار، ج ٨٩، ص ٢٣٨ و ٢٣٩.