تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٢٢٨ - روايات پيرامون خواص قرآن

بنده سرازير مى‌سازد؛ كه قرآن شفا بخش سينه‌هاست.

[م/ ١٣٢] عبداللَّه بن سنان از امام صادق عليه السلام درباره «رُقيه» و «تعويذ» و اذكار و ادعيه‌اى پرسيد كه براى درمان بيمارى به كار مى‌رود. امام عليه السلام فرمود: «اگر از قرآن باشد، اشكالى ندارد. هر كس را قرآن شفا ندهد، خدا او را شفا نبخشد. آيا بين اين چيزها، رساتر از قرآن وجود دارد؟ آيا خداى تعالى نمى‌فرمايد: آن‌چه را براى مؤمنان مايه شفا و رحمت است، از قرآن نازل مى‌كنيم.[١] آيا خداى سبحان نمى‌فرمايد: اگر اين قرآن را بر كوهى فرو مى‌فرستاديم، يقيناً آن [كوه‌] را از بيم خدا، خاشع و از هم پاشيده مى‌ديدى.[٢]»

سپس امام صادق عليه السلام به ابن سنان فرمود: «از ما بپرسيد تا به شما بياموزيم و شما را از درمان‌هاى قرآن بر هر درد، آگاه كنيم.»[٣]

[م/ ١٣٣] احمد بن محمد بن مسلم از ابو جعفر امام باقر عليه السلام پرسيد: «آيا به هيچ يك از اين" رُقيه" ها (وِردها) مى‌توان تعويذ كرد (حِرز بست)؟» فرمود: «نه، مگر به قرآن؛ چرا كه على عليه السلام مى‌فرمود:" بسيارى از رقيه‌ها و مُهره‌هاى رفع چشم زخم [كه به كودكان مى‌آويزند]، گونه‌اى از شرك هستند."»[٤]

[م/ ١٣٤] به تواتر، روايت شده: «قرائت حمد، شفاى هر درد است، جز مرگ حتمى.»[٥] [م/ ١٣٥] از امام رضا عليه السلام روايت شده: «همانا شفاى چشم، قرائت حمد و معوّذتين و آية الكرسى است.»[٦]

[م/ ١٣٦] صدوق با سند خود به امام زين العابدين عليه السلام روايت كرده است كه‌

[١] .« وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ»( اسراء( ١٧) ٨٢).

[٢] .« لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلى‌ جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ»( حشر( ٥٩) ٢١).

[٣] . طب الائمه، ص ٤٨؛ بحار الانوار، ج ٩٢، ص ٤.

[٤] . طب الائمه، ص ٤٨؛ بحار الانوار، ج ٩٢، ص ٥.

[٥] . دعوات راوندى، ص ١٨٩؛ بحار الانوار، ج ٨٩، ص ٢٦١.

[٦] . كافى، ج ٦، ص ٥٠٣.