عِنْدَ اللَّهِ قُلْ أَ تُنَبِّئُونَ اللَّهَ بِما لا يَعْلَمُ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ»[١]؛ «مى‌گويند:" اينها نزد خدا شفاعت‌گران ما هستند." بگو:" آيا خدا را از چيزى آگاه مى‌گردانيد كه در آسمان‌ها و زمين سراغ ندارد؟"». «إِنْ عِنْدَكُمْ مِنْ سُلْطانٍ بِهذا أَ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ. قُلْ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ»[٢]؛ «شما را بر اين [ادعا] حجتى نيست. آيا چيزى را كه نمى‌دانيد، به دروغ، بر خدا مى‌بنديد؟ بگو:" همانا كسانى كه بر خدا دروغ مى‌بندند، رستگار نمى‌شوند."»

دعا و ذكر نيز وسيله‌اى به سوى خداست و بايد مشروع باشد؛ بدين گونه كه خبرى صحيح درباره اصل و كاربرد و شرايط لازم آن هنگام دعا و تضرّع نزد خداى سبحان رسيده باشد.

[م/ ١٣١] ثقة الاسلام كلينى از طريق استادش، على بن ابراهيم قمى، با سند او به عبد الرحيم قصير روايت كرده است كه وى گفت: «نزد امام صادق عليه السلام رفتم و گفتم:

فدايت شوم، من دعايى را اختراع كرده‌ام.» حضرت بى درنگ، فرمود: «اختراعت را نزد من نياور. هر گاه دچار گرفتارى شدى، به رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم پناه ببر و دو ركعت نماز بگزار و به رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم هديه كن.»

آن گاه امام عليه السلام دعايى به او آموخت كه پس از نماز بخواند. نيز به او ذكرى را ياد داد كه آن را چهل بار، در پنج مرحله تكرار كند، سپس به محمد و اهل بيت هدايت‌گر او متوسل شود ... و به اندازه يك نفس، نداى «يا اللَّه» را تكرار كند ... و در پايان، حاجت خود را بخواهد تا به خواست خدا، برآورده گردد.

امام صادق عليه السلام فرمود: «من از جانب خدا ضمانت مى‌كنم كه پيش از حركت از جاى خو، حاجتش برآورده شود.»[٣]

در زمينه آثار تلاوت قرآن، ما تأثير مستقيم آن بر نفس را انكار نمى‌كنيم. تلاوت قرآن بركات و رايحه‌هاى خوش قدسى را در پى ترنم سخن پروردگار جهانيان، بر

[١] . يونس( ١٠)، ١٨.

[٢] . يونس( ١٠) ٦٨ و ٦٩.

[٣] . كافى، ج ٣، ص ٤٧٦ و ٤٧٧.