قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ٥٥ - مبحث دوم در اثر ضمان بين ضامن و مضمونله

مضمون‌عنه را دارد. و معيار آن است كه در حال ضمان عسرت داشته باشد، پس اگر بعد از آن معسر شود خيار فسخ ندارد؛ چنان‌كه اگر در حال ضمانت معسر باشد، سپس يُسر (گشايش) پيدا كند، خيار فسخ براى مضمون‌له باقى است. ج ٢ ص ٣٠

(٦٩٠- ٣٨٠)

مسأله ٥- شرط نمودن خيار براى هر كدام از ضامن و مضمون‌له، بنابر اقوى جايز است. ج ٢ ص ٣٠

ماده ٧٠٢: هرگاه ضمان مدت داشته باشد مضمون‌له نمى‌تواند قبل از انقضاء مدت مطالبه طلب خود را از ضامن كند اگر چه دين حالّ باشد.

ماده ٧٠٣: در ضمان حالّ مضمون‌له حق مطالبه طلب خود را دارد اگر چه دين مؤجّل باشد.

ماده ٧٠٤: ضمان مطلق محمول به حالّ است مگر آن‌كه به قرائن معلوم شود كه مؤجّل بوده است.

ماده ٧٠٥: ضمان مؤجّل به فوت ضامن حالّ مى‌شود.

مسأله ٩- اگر با اذن مضمون‌عنه، دين مؤجّل را به طور مدت‌دار ضمانت نمايد، سپس قبل از سپرى شدن هر دو مدت بميرد و آنچه بر عهده او آمده حالّ شود و از تركه‌اش برداشته شود، ورثه‌اش حق رجوع به مضمون‌عنه را ندارند، مگر بعد از رسيدن وقت دين كه بر او بود. و دين نسبت به مضمون‌عنه به سبب مرگ ضامن، حالّ نمى‌شود و فقط نسبت به ضامن حالّ مى‌شود. ج ٢ ص ٣١

(٧١٥- ٨٦٩)

- ر. ك: پاورقى «در وفاء عهد»، (كتاب دين) مس/ ٦.

ماده ٧٠٦: حذف شده است.[١]

ماده ٧٠٧: اگر مضمون‌له ذمه مضمون‌عنه را برى كند ضامن برى نمى‌شود مگر اين‌كه مقصود ابراء از اصل دين باشد.

مسأله ٣- ... اگر ذمه مضمون‌عنه را ابراء نمايد اين ابراء لغو و بيهوده است.

ج ٢ ص ٣٠ (٢٨٩)

[١]. به موجب قانون مصوب ١٤/ ٨/ ٧٠ حذف شده است.