قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ٤٤٢ - فصل چهارم شرايط صحت نكاح

بيان فرمائيد بايد حتماً عقد رسمى جارى شود؟ يا اين‌كه اگر عروس به خانه شوهر برود و هر موقع سنّ آنان به حدّ قانونى رسيد عقد محضر رسمى جارى شود كفايت مى‌كند؟

ج- اگر عقد خوانده شده زن و شوهر هستند، و با مطالبه شوهرْ زن بايد به خانه شوهر برود. ج ٣ ف ص ٩٨- ٩٧

(١١٠٥- ١١١٤)

ماده ١٠٦٣: ايجاب و قبول ممكن است از طرف خود مرد و زن صادر شود يا از طرف اشخاصى كه قانوناً حق عقد دارند.

مسأله ٣- هر كدام از انكاح و تزويج به دو مفعول متعدّى مى‌شوند. و بهتر است كه زوج، مفعول اول و زوجه مفعول دوم قرار داده شود و عكس آن (نيز) جايز است. و در اين‌كه هر كدام از اين‌ها به مفعول دوم گاهى بدون واسطه و گاهى به واسطه «مِنْ» متعدى مى‌شوند شريك مى‌باشند. پس گفته مى‌شود: «انكحت- يا زوّجت- زيداً هنداً» يا «انكحت هنداً من زيد». و با «لام» هم گفته مى‌شود و اين به حسب مشهور و مأنوس است و چه بسا به گونه ديگر هم، استعمال مى‌شوند كه مشهور و مأنوس نيست. ج ٢ ص ٢٦٤

مسأله ٤- گاهى عقد ازدواج بين زوج و زوجه و با مباشرت خودشان واقع مى‌شود، پس بعد از گفتگو و توافق و تعيين مهر، زوجه خطاب به زوج مى‌گويد: «انكحتك نفسى- يا انكحت نفسى منك يا لك- على المهر المعلوم» پس زوج بدون فاصله معتنابه مى‌گويد: «قبلت النكاح لنفسى على المهر المعلوم» يا «... هكذا» يا زوجه مى‌گويد: «زوّجتك نفسى- يا زوّجت نفسى منك، يا لك- على المهر المعلوم» پس زوج مى‌گويد: «قبلت التزويج لنفسى على المهر المعلوم» يا «... هكذا». و گاهى عقد ازدواج بين دو وكيل آن‌ها واقع مى‌شود پس بعد از گفتگو و تعيين هر دو موكل و مهر، وكيل زوجه خطاب به وكيل زوج مى‌گويد: «انكحت موكّلك فلاناً موكّلتى فلانة- يا من موكّلك يا لموكّلك فلان- على المهر المعلوم» پس وكيل زوج مى‌گويد: «قبلت النكاح لموكّلى على المهر المعلوم» يا «... هكذا». يا وكيل زوجه مى‌گويد: «زوّجت موكّلتى موكّلك- يا من موكّلك يا لموكّلك- فلان على المهر المعلوم» پس وكيل زوج مى‌گويد: «قبلت‌