شيرخوار و بين اصول مرد و مرضعه حاصل مى‌شود مانند آن‌كه مرد و مرضعه، پدر يا مادر رضاعى داشته باشند چون‌كه آن‌ها فقط از جهت رضاع، جدّ و جدّه شيرخوار مى‌باشند. و گاهى علاقه رضاع با رضاع و دخالت نسب، حاصل مى‌شود، مانند علاقه اخوت كه بين شيرخوار و اولاد نسبى مرد و مرضعه حاصل مى‌شود، پس اين‌ها اگر چه با ولادت منسوب به آن‌ها مى‌باشند، ليكن برادر بودن آن‌ها براى شيرخوار به سبب رضاع حاصل شده است پس آن‌ها برادرها يا خواهرهاى رضاعى او مى‌باشند. توضيح اين مطلب، آن است كه نسبت بين دو نفر گاهى با يك علاقه حاصل مى‌شود مانند نسبت بين فرزند و پدر و مادرش و گاهى با دو علاقه حاصل مى‌شود مانند نسبت بين دو برادر؛ زيرا اين علاقه با علاقه هر يك از اين‌ها با پدر يا مادر يا هر دو، حاصل شده است. و مانند نسبت بين يك نفر و نزديك‌ترين جدش؛ پس اين علاقه با علاقه بين او و بين پدرش مثلًا و علاقه بين پدرش و بين جدش حاصل شده است. و گاهى با سه علاقه حاصل مى‌شود مانند نسبت يك نفر با جد دومش و مانند نسبت بين او و بين نزديك‌ترين عمويش پس او با علاقه بين تو و بين پدرت و با علاقه هر يك از پدر تو و برادرش با پدرشان مثلًا حاصل شده است و به همين صورت علاقه‌ها و نسبت‌ها بالا مى‌روند و پايين مى‌آيند و به كمى علاقه‌ها و زيادى آن‌ها انشعاب پيدا مى‌كنند حتى نسبت بين دو نفر، گاهى بر ده علاقه يا كمتر و يا بيشتر توقف پيدا مى‌كند. و وقتى كه اين مطلب روشن شد، پس اگر همه اين علاقه‌ها با ولادت حاصل شده باشند، علاقه نسبى مى‌باشد و اگر همه يا بعضى از آن‌ها ولو يكى از ده علاقه، با رضاع حاصل شده باشند علاقه رضاعى مى‌باشد. ج ٢ ص ٢٨٨- ٢٨٩

مسأله ٩- از آنجا كه مصاهرت- كه چنان‌كه خواهد آمد، يكى از اسباب تحريم ازدواج است- علاقه بين يكى از زوجين و بعضى از خويشان زوج ديگر است پس بر دو امر توقف دارد: ازدواج نمودن، و قرابت (خويشاوندى). و رضاع، فقط جاى دومى را مى‌گيرد، نه اولى را. پس مرضعه فرزند تو، به منزله زوجه تو نمى‌باشد تا آن‌كه مادر مرضعه بر تو حرام باشد، ليكن مادر رضاعى و دختر رضاعى زوجه تو مانند مادر و دختر نسبى او مى‌باشند پس بر تو حرام مى‌باشند. و همچنين حليله پسر رضاعى مانند