قانون مدنى و فتاواى امام خمينى(با تحقيق جديد) - كيائى، عبد الله - الصفحة ١٣٧ - فصل دوم در موصى

ماده ٨٣٦: هرگاه كسى به قصد خودكشى خود را مجروح يا مسموم كند يا اعمال ديگر از اين قبيل كه موجب هلاكت است مرتكب گردد پس از آن وصيت نمايد آن وصيت در صورت هلاكت باطل است و هرگاه اتفاقاً منتهى به موت نشد وصيت نافذ خواهد بود.

مسأله ١٣- در موصى- علاوه بر آنچه كه ذكر شد- معتبر است كه عمداً قاتل خودش نباشد پس كسى كه بر خود زخمى بزند يا سمّى بنوشد يا خودش را از جاى بلندى بيندازد و مانند اين‌ها از چيزهايى كه موجب قطع يا گمان است كه او را به هلاكت مى‌رساند، وصيت او كه به اموالش تعلّق دارد، صحيح نيست. و اگر آنچه را كه ذكر شد، به طور اشتباهى انجام دهد يا گمان سلامت داشته باشد، ولى اتفاقاً با آن كار بميرد، وصيتش نافذ مى‌باشد. و اگر وصيّت كند، سپس چيزى را در خودش احداث كند كه به هلاكتش منتهى شود، وصيتش باطل نمى‌شود اگر چه در وقت وصيّت، بنا داشته است كه بعداً چنين كارى را انجام دهد. ج ٢ ص ١٠٤

مسأله ١٤- وصيّت به واسطه عارض شدن بيهوشى و ديوانگى براى موصى، باطل نمى‌شود اگر چه تا وقت مردن باقى بمانند. ج ٢ ص ١٠٤

ماده ٨٣٧: اگر كسى به موجب وصيت يك يا چند نفر از ورثه خود را از ارث محروم كند وصيت مزبور نافذ نيست.

- (وصيت حبوه براى شخص ديگرى غير از بزرگ‌ترين پسر جايز است، ر. ك: ٩١٥/ مس/ ٩).

- (تصرفات مريض در مرض منجر به موت كه موجب اضرار يا محروميت ورثه از ارث مى‌شود، ر. ك: ١٢٥٦، «گفتارى در مرض» از صدر مس/ ١ الى ٦).

س ٢٥- شخصى مى‌گويد بعد از مردنم ارث دخترم را مطابق پسرم بدهيد آيا اين وصيت به نحوى كه از ثلث برداشته شود صحيح است يا نه؟

ج- باطل است. ج ٢ ف ص ٤١٥ و ر. ك: ج ٣ ف ص ٤٤٣

(٩٠٧)

س ٤٥- اگر كسى كه در زمان حيات خود مقدارى از زمين مزروعى خود را (چه‌