تفسير منهج الصادقين فى الزام المخالفين - كاشانى، ملا فتح الله - الصفحة ١٩٨ - سوره لقمان(٣١) آيات ١ تا ٩
و من الناس من يشرى بعض الحديث الذى هو اللهو معه حاصل كه سخن فريب دهنده و مشغول سازنده و افسانه بىاعتبار را مىخرد و بر مردمان مىخواند لِيُضِلَ تا گمراه سازد ايشان را عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ از راه خدا يعنى از استماع قرائت قرآن و يا از دين اسلام بِغَيْرِ عِلْمٍ ببيدانشى اين در موضع حالست يعنى در حالتى كه علم ندارد بحال آن چيزى كه ميخرد آن را و بسوء عاقبت آن و يا عالم نيست بتجارت و بصيرت ندارد بآنكه استدلال ميكند لهو را بقرائت قرآن و ضلال را بهدى و باطل را بحق و نحوه قوله تعالى فَما رَبِحَتْ تِجارَتُهُمْ وَ ما كانُوا مُهْتَدِينَ اى ما كانوا مهتدين لتجارة بصراء بها وَ يَتَّخِذَها و فرا ميگيرد راه خداى را هُزُواً افسوس و سخريه و حفص و حمزه و يعقوب و كسايى بنصب ميخوانند عطف بر يضل يعنى تا فرا گيرد دين خداى را بسخريه أُولئِكَ آن گروه لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ مر ايشان راست عذاب خوار كننده كه سبى و قتلست در دنيا و عذاب و خزى در عقبى بجهة اهانت ايشان حق را بايثار باطل بر آن اكثر مفسران بر آنند كه مراد بلهو حديث غنا است و اينقول ابن عباس است و ابن مسعود و غيرهما و اين از ابى جعفر و ابى عبد اللَّه و ابى الحسن الرضاع نيز مروى است و مجاهد گفته كه آيه در شان كسانيست كه جاريات مغنيه خريدندى و مردم را باستماع اصوات و الحان ايشان از شنيدن حق بازداشتندى و ايشان را بر آن داشتندى كه معاشرت كنند با كسى كه اراده اسلام كرده تا بجهة مشغولى او بالحان لذيذه ايشان از آن قصد بر گردد و در كشاف نيز گفته كه بعضى از ايشان مغنيات ميخريدند و چون از كسى مييافتند كه قصه اسلام دارد او را ميطلبيدند و نزد مغنيه خود ميبردند و بآن مغنيه مىگفتند اطعميه و اسقيه و غنيه وى را طعام ده و شراب بياشامان و غنا كن براى او و بعد از آن بآنشخص مىگفتند كه هذا خير مما يدعوك اليه محمد من الصلاة و الصيام و ان تقاتل بين يديه اين بهتر است از آنچه محمد تو را بدان دعوت مىكند از نماز و روزه و مقاتله كردن نزد او و ابو امامه از پيغمبر (ص) روايت كرده كه
لا يحل بيع المغنيات و لا شراؤهن و لا التجارة فيهن و لا اثمانهن و قد نزل تصديق ذلك فى كتاب اللَّه وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الاية
حلال نيست بيع كنيزان مغنيه و نه شراء ايشان و نه تجارت در ايشان و نه در ثمنهاى ايشان و تصديق اين آيه وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي است كه در كتاب خدا است مراد آنست كه بيع و شراء مغنيات حرام است گاهى كه غرض از اين آن باشد كه براى صاحب خود تغنيه كنند و يا مردمان را بجهت استماع آن از دين و عمل صالح باز دارند و بعد از آن فرمود كه
و الذى نفسى بيده ما رفع رجل عقيرته يتغنى الا او تدفه شيطانان يضربان ارجلهما على ظهره و صدره حتى يسكت
بخدايى كه نفس من بيد