المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٦٩٩ - فصل مبحث عوامل جزم

٣- آنكه جواب، فعل امر يعنى فعلى كه مطلوب با آن انجام كارى است باشد مانند آنچه در فرموده حقتعالى آمده:

ان كنتم تحبّون اللّه فاتّبعونى.

( اگر خدا را دوست داريد پس من را تبعيّت كنيد).

شاهد در « فاتّبعونى » است كه فعل امر بوده و چون جواب قرار گرفته واجب است با « فاء » بيايد.

٤- آنكه جواب، فعل نهى يعنى فعلى كه مطلوب با آن ترك كارى است باشد نظير آنچه در فرموده حقتعالى آمده:

و من يعمل من الصالحات و هو مؤمن فلا يخف‌ ( كسى كه عملى از اعمال صالحه بجاى آورد، در حالى كه اهل ايمان باشد پس نبايد خوف و هراسى داشته باشد).

شاهد در « لا يخف» است كه طبق قرائت ابن كثير مجزوم بوده و نهى مى‌باشد و چون جواب قرار گرفته واجب است با فاء بيايد.

٥- آنكه جواب فعل مضارعى باشد كه برسرش سين يا سوف بيايد مانند:

ان تجلس فسوف اجلس عندك (اگر بنشينى پس عنقريب من نيز نزدت مى‌نشينم).

شاهد در « اجلس » است كه برسرش « سوف » درآمده و چون جواب قرار گرفته لازمست « فاء » برآن داخل شود.

٦- آنكه جواب فعلى باشد كه يكى از ادات نفى ذيل يعنى:

لن، ما، ان برسرش درآمده باشد مانند:

ان تضرب زيدا فلن اجالس معك (اگر زيد را بزنى پس هرگز با تو نشست و برخاست نميكنم).

شاهد در « اجالس » است كه برسرش « لن » درآمده و چون جواب قرار گرفته واجب است با « فاء » بيايد.

٧- آنكه جواب جمله اسميّه باشد مانند:

ان جائنى زيدفانا اكرمه (اگر زيد نزد من بيايد پس اكرامش مى‌كنم).

شاهد در جمله « انا اكرمه» است كه اسميّه بوده و چون جواب قرار گرفته واجب است با « فاء » بيايد.