المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٩٩٨ - مبحث اماله

مى‌باشد اماله مى‌كنند.

شارح گويد:

الفى كه پهلوى آن كسره درآمده باشد مانند: عالم.

و الفى كه پهلوى حرفى واقع شده كه آن حرف پهلوى كسره درآمده باشد نظير: كتاب و الفى كه پهلوى سكونى كه قبل از آن كسره واقع شده همچون شملال.

قوله: ان ينحى الخ: كلمه « ينحى » ناقص واوى است از باب، منع، يمنع، و نصر، ينصر بمعناى ميل دادن و كج شدن.

قوله: بالفتحة قبلها: يعنى قبل از الف.

قوله: فى طرف: يعنى در آخر كلمه.

قوله: دون حرف مزيد معها: ضمير در « معها » به الف راجع است يعنى: با الف حرف زائدى همراه نباشد.

قوله: او شذوذ: يعنى نيابت ياء از الف در بعضى از تصاريف كلمه شاذ و نادر نباشد.

قوله: لوقوعها: لوقوع ياء.

قوله: كشملال: وقتى مى‌گويند ناقة شملال يعنى ماده شتر تيزرو.

متن: «٩٠٥»

تجزيه و تركيب‌

كسرا: مفعول براى « ولى ».

واو: عاطفه.

فصل: اسم، مضاف، مبتداء.

الهاء: مضاف اليه.

كاف: جارّه.

لا فصل: مجرور به « كاف » ، متعلّق به « يعدّ ».

يعدّ: فعل مضارع، مفرد، مذكّر، غائب، مجهول، خبر براى « فصل الهاء».

فاء: عاطفه.

درهماك: مبتداء اوّل.

من: اسم شرط، مبتداء دوّم.