المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٧٦٦ - حكم تميز اسماء عدد از حيث اعراب و افراد و جمع

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

ان: حرف شرط.

اردت: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، حاضر، فعل شرط، محلّا مجزوم و ضمير « تاء »

فاعلش مى‌باشد.

مثل: اسم، مضاف، مفعول براى « ارادت ».

ثانى: مضاف اليه، مضاف.

اثنين: مضاف اليه.

مركّبا: حال است از « مثل ».

فاء: جزائيّه.

جئ: فعل امر، مفرد، مذكّر، حاضر، جواب شرط، محلّا مجزوم است و ضمير فاعلى در آن مستتر است باستتار وجوبى.

باء: حرف جرّ.

تركيبين: مجرور به « باء » ، متعلّق به « جئ ».

ترجمه:

و اگر اراده‌ات بعض از آن عددى بود كه صيغه فاعل را از آن ساخته‌اى نظير آنچه در ثانى اثنين گفته شد در حالى كه آن عدد مركّب باشد لازمست در كلام دو عدد مركّب بياورى.

متن: «٧٤٣»

تجزيه و تركيب‌

او: حرف عاطفه.

فاعلا: مفعول مقدّم براى « اضف ».

باء: بمعناى « فى » ، حرف جرّ.

حالتيه: مضاف و مضاف اليه، مجرور به « باء » ، متعلّق به « اضف » ، ظرف لغو.

اضف: فعل امر، مفرد، مذكّر، حاضر، ثلاثى مزيد، باب افعال.

الى: حرف جرّ.