المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢١٣٤ - مبحث ادغام

العلم محسوب من الرزق (علم يك نوع روزى و رزق بحساب مى‌آيد).

و بقرينه مقابله جهل محروم ماندن از روزى و رزق بوده كه از آن به فقر به مال تعبير مى‌توان نمود.

پس از آن شارح مى‌گويد:

تفسير و توضيحى كه در اينجا آوردم آنچه بود كه در شرح اين بيت مصنّف به نظر و خاطرم رسيده و نديدم كسى را كه متعرّض آن شده باشد.

متن: «١٠٠١»

تجزيه و تركيب‌

فاء: عاطفه.

احمد: فعل مضارع، صيغه متكلّم وحده، ثلاثى مجرّد، ضمير فاعلى در آن مستتر است باستتار وجوبى.

اللّه: مفعول براى « احمد ».

مصلّيا: اسم فاعل، حال است از فاعل در « احمد ».

على: حرف جرّ.

محمّد: مجرور به « على » ، متعلّق به « مصلّيا ».

خير: اسم تفضيل، مضاف، صفت براى « محمّد ».

نبىّ: مضاف اليه.

ارسلا: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، ثلاثى مزيد، باب افعال، مجهول، صفت براى « نبىّ » و الفش الحاقى است.

ترجمه:

پس حمد و ستايش مى‌كنم حقتعالى را در حالى كه درود قلبى مى‌فرستم برحضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله و سلّم كه بهترين پيامبرانى است كه فرستاده شده‌اند.

متن: «١٠٠٢»