المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٠٩٨ - موارد عدم اعلال

سوّم و چهارم نيز ياء و واو به الف قلب نشده‌اند با اينكه قبل از آنها مفتوح است و وجه آن اينست كه در آخرشان الف مقصوره كه از مختصّات اسم به حساب مى‌آيد آمده.

مصنّف گويد:

و قبل از « با » نون را به ميم قلب كن مشروط به اينكه نون ساكن باشد.

شارح گويد:

اعمّ از آنكه نون و باء در يك كلمه بوده يا در دو كلمه باشند.

مصنّف گويد:

مانند: من بت انبذا.

شارح گويد:

يعنى: من قطعك اطرحه (كسى كه از تو بريد او را رها نما).

شاهد در « نون » انبذا است كه در وقت قرائت به ميم قلب مى‌شود.

متن: «٩٧٦»

تجزيه و تركيب‌

لام: حرف جرّ به معناى « الى ».

ساكن: مجرور به « لام » ، موصوف.

صحّ: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، صفت براى « ساكن » و ضميرفاعلى در آن به « ساكن » راجع است.

انقل: فعل امر، مفرد، مذكّر، حاضر، متعدّى.

التحريك: مفعول براى « انقل ».

من: حرف جرّ.

ذى: اسم به معناى صاحب، مجرور به « من » ، متعلّق به « انقل » ، مضاف.

لين: مضاف اليه.

آت: اسم فاعل، صفت براى « ذى لين».

عين فعل: مضاف و مضاف اليه.

كاف: حرف جرّ.

ابن: مجرور به « كاف » ، متعلّق باستقرّ، خبر براى مبتداء محذوف.