المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٩٩٩ - مبحث اماله

يمله: فعل و فاعل و مفعول، فعل شرط براى « من ».

لم يصد: فعل مضارع مجزوم به « لم » جواب براى « من » و جمله « من » با فعل شرط و جوابش خبر هستند براى « درهماك ».

ترجمه:

سكونى كه پهلوى كسره واقع شده.

و فاصله شدن « ها » همچون فاصله نشدنش محسوب مى‌شود، بنابراين درهماك را كسى كه اماله مى‌كند از اماله آن هيچ منعى به وى متوجّه نمى‌باشد.

متن: «٩٠٦»

تجزيه و تركيب‌

واو: استينافيّه.

حرف: اسم، مضاف، مبتداء.

الاستعلاء: مضاف اليه.

يكفّ: فعل مضارع، مفرد، مذكّر، غائب، متعدّى، ثلاثى مجرّد از باب نصر، ينصر.

مظهرا: مفعول براى « يكفّ ».

من: حرف جرّ.

كسر: مجرور به « من » ، متعلّق به « يكفّ ».

او: عاطفه.

ياء: معطوف به « كسر ».

واو: عاطفه.

كذا: جارّ و مجرور، متعلّق به « تكفّ ».

تكفّ: فعل مضارع، مفرد، مؤنّث، غائب.

را: فاعل براى « تكفّ ».

ترجمه:

حرف استعلاء كسره يا ياء ظاهر را از اماله شدن باز مى‌دارد و همچنين « را » نيز از اماله شدن مانع مى‌شود.