إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٢٩٩ - اشكالات استدلال به آيه اذن

فإنه تبارك و تعالى مدح نبيه بأنه يصدق المؤمنين، و قرنه بتصديقه تعالى(١).

و فيه: أوّلا: إنه إنما مدحه بأنه أذن، و هو سريع القطع، لا الأخذ بقول الغير تعبدا(٢).

و آنها كه فرستاده خدا را آزار مى‌دهند عذابى دردناك دارند.

شأن نزول آيه: براى آيه مذكور شأن‌نزولهايى ذكر شده است كه بى‌شباهت به يكديگر نيست از جمله اينكه گفته‌اند: اين آيه درباره گروهى از منافقان نازل شده است كه دور هم نشسته بودند و سخنان ناهنجار، درباره پيامبر صلّى اللّه عليه و آله مى‌گفتند، يكى از آنان گفت: اين كار را نكنيد زيرا، مى‌ترسيم به گوش محمّد صلّى اللّه عليه و آله برسد و او به ما بد بگويد (و مردم را بر ضدّ ما بشوراند) يكى از آنان كه نامش «جلاس» بود گفت: مهم نيست ما هرچه بخواهيم مى‌گوئيم و اگر به گوش وى رسيد نزد وى مى‌رويم و انكار مى‌كنيم و او از ما مى‌پذيرد، زيرا محمّد صلّى اللّه عليه و آله آدم خوش‌باور و دهن‌بينى است و هركس هرچه بگويد قبول مى‌كند در اين هنگام آيه مذكور نازل شد.

كيفيّت استدلال‌

(١)- خداوند تصديق مؤمنين را از فضائل نبىّ اكرم شمرده است. تصديق مؤمنين را در رديف تصديق خود قرار داده و فرموده است يؤمن باللّه و يؤمن للمؤمنين پس معلوم مى‌شود تصديق مؤمنين مورد ستايش خداوند است و در مورد حجّيّت خبر واحد هم مسئله چنين است همان‌طور كه نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله مؤمنين را تصديق مى‌كرد، اگر مخبر عادلى خبرى براى شما آورد او را تصديق كنيد.

اشكالات استدلال به آيه اذن‌

(٢)- اين استدلال داراى دو اشكال است.