إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٨٤ - حجيت ظواهر مقيد به حصول ظن شخصى نمىباشد

و الظاهر أن سيرتهم على اتباعها، من غير تقييد بإفادتها للظن فعلا، و لا بعدم الظن كذلك على خلافها قطعا(١).

٢- شارع مقدّس از اين طريق عقلا منعى ننموده است و نفرموده است من در تعيين مراد از ظواهر الفاظ تبعيّت نمى‌كنم و در تعيين مراد خويش در مقام افاده مقاصد خود طريقه ديگرى را اختراع نكرده است.

خلاصه: شارع نفرموده است كه من به طريقه عرف صحبت نمى‌كنم.

در اين باب تفاصيلى هم هست كه آن‌ها را ذكر مى‌كنيم.

(١)قبلا يادآور مى‌شويم كه به يك اعتبار ظن به چهار نوع تقسيم مى‌شود:

ظنّ شخصى (ظنّ فعلى)، در برابر ظنّ نوعى.

ظنّ خاص، در برابر ظنّ مطلق.

ظنّ نوعى آن است كه براى نوع و غالب مردم حاصل مى‌شود امّا ظنّ شخصى براى فرد و شخص حاصل مى‌گردد.

ظنّ خاص به ظنّى مى‌گويند كه غير از دليل انسداد، دليلى بر حجّيّت آن داشته باشيم مانند ظنّ حاصل از خبر واحد.

و هر ظنّى كه حجّيّت آن مستند به دليل انسداد باشد در اصطلاح اصوليّون به آن ظنّ مطلق مى‌گويند.

حجّيّت ظواهر مقيّد به حصول ظنّ شخصى نمى‌باشد

تفصيل اوّل: در حجّيّت ظواهر، معيار حصول ظنّ شخصى نمى‌باشد يعنى حجّيّت ظواهر الفاظ مقيّد به افاده ظنّ فعلى و شخصى نيست.

خواه از ظواهر الفاظ ظنّ شخصى حاصل بشود يا اينكه ظنّ شخصى حاصل نشود.

ظواهر الفاظ حجّت است چون ملاك حجّيّت ظواهر الفاظ از باب ظنّ نوعى است.