إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٣٣ - مسئله داراى صورى است

وجوب و استحباب است اينجا چنانچه كسى بخواهد احتياط كند لازمه‌اش اين است كه نماز را با سوره قرائت كند و مستلزم تكرار عمل نمى‌باشد.

در اين فرض احتياط مانعى ندارد و لطمه‌اى به قصد قربت و قصد اطاعت نمى‌زند چون شما كه نماز را با سوره قرائت و قصد قربت مى‌كنيد در اين صورت اگر سوره واجب هم نباشد يك جزء مستحب است و لو مستحب هم نباشد وجود سوره لطمه‌اى به نماز نمى‌زند (فرض ما جائى است كه وجود جزء باعث اشكال در مأمور به نمى‌شود).

كما اينكه از نظر قصد وجه هم مشكلى پيش نمى‌آيد.

براى قصد وجه دو احتمال و دو صورت ذكر كرده‌اند: يكى اينكه انسان عمل عبادى را مغيّاى به غايت آن بكند و بگويد اصلّى صلاة الظّهر لوجوبه يا اصلّى صلاة الليل لاستحبابه.

و ديگر اينكه انسان عنوان صفتيّت را در عبادت اخذ نمايد و بگويد اصلّى صلاة واجبة يا اصلّى صلاة مستحبّة.

ما قصد وجه را به هر معنى قبول كنيم كسى كه نمازش را با سوره قرائت مى‌كند مى‌تواند قصد وجه داشته باشد او مى‌گويد اصلّى صلاة واجبة و به قصد وجهش ضربه‌اى وارد نمى‌شود كما اينكه به مسئله رعايت تميز هم لطمه‌اى وارد نمى‌شود.

تميز: يعنى مشخّص كردن مأمور به از غير مأمور به- كسى كه نماز را با سوره مى‌خواند ابهام و ترديدى در مأمور به ندارد.

خلاصه: قصد قربت، قصد وجه و تميز از امورى هستند كه تأخّر از امر مولى دارند يعنى بعد از امر مولى اين عناوين پيدا مى‌شوند و از ناحيه هيچ‌يك از اين سه عنوان لطمه‌اى به مأمور به وارد نمى‌شود.