إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ١٣٤ - مسئله داراى صورى است

و اما فيما احتاج إلى التكرار، فربما يشكل من جهة الإخلال بالوجه تارة، و بالتمييز أخرى، و كونه لعبا و عبثا ثالثة(١).

امّا اگر كسى بگويد در عبادت قصد جزئيّت لازم است او مى‌تواند اشكال كند كه در جائى كه انسان احتياطا نماز را با سوره اتيان مى‌كند، ديگر نمى‌تواند نسبت به سوره قصد جزئيّت نمايد زيرا يقين ندارد كه سوره در نماز واجب است. مرحوم آقاى آخوند در جواب مى‌فرمايند بله ما هم قبول داريم كه او نمى‌تواند نسبت به سوره قصد جزئيّت كند ولى ما اشكال كبروى داريم كه:

اصلا دليلى بر اعتبار قصد جزئيّت نيست بلكه احتمالش هم در غايت ضعف است.

(١)ب: گاهى احتياط مستلزم تكرار عمل است مثلا كسى كه علم اجمالى دارد كه روز جمعه يا نماز ظهر واجب است يا نماز جمعه وجوب دارد ولى بدنبال تحصيل علم تفصيلى نمى‌رود- با قدرت از تحصيل علم تفصيلى- بلكه احتياط مى‌كند و هر دو نماز را مى‌خواند آيا اين احتياط و امتثال علمى اجمالى جائز است يا اينكه چون قدرت بر امتثال علمى تفصيلى دارد بايد امتثال علمى تفصيلى بنمايد؟

در اين صورت سه اشكال نقل شده است كه:

١به قصد وجه لطمه وارد مى‌شود.

٢به مسئله تميز ضربه وارد مى‌شود.

٣مسئله لعب و استهزاء نسبت به امر مولا پيش مى‌آيد.

ما قبل از توضيح اشكالات و جواب از آنها يادآور مى‌شويم كه از نظر قصد قربت اشكالى در بين نيست زيرا كسى كه احتياط مى‌كند و هر دو نماز را مى‌خواند اهتمامش نسبت به امر خداوند بيش از فردى است كه يك نماز مى‌خواند، آن‌وقت چگونه مى‌توان گفت او نمى‌تواند قصد قربت بكند.