إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٥٤ - ايراد بر مصنف قدس سره

قلت: ذلك لينتفع به من حسنت سريرته و طابت طينته، لتكمل به نفسه، و يخلص مع ربه أنسه، ما كنا لنهتدي لو لا أن هدانا اللّه، قال اللّه تبارك و تعالى «و ذكّر فإنّ الذّكرى تنفع المؤمنين» و ليكون حجة على من ساءت سريرته و خبثت طينته، ليهلك من هلك عن بيّنة و يحيى من حيّ عن بيّنة، كي لا يكون للناس على اللّه حجة، بل كان له حجة بالغة(١).

[١] (١)جواب: كأنّ ايشان جواب مى‌دهند آرى خيلى فايده ندارد.

اين مسائل فقط عنوان اتمام حجّت و تذكّر دارد يعنى نسبت به عاصى، اتمام حجّت است و نسبت به مؤمن و غير عاصى عنوان تذكّر را دارد. وَ ذَكِّرْ فَإِنَّ الذِّكْرى‌ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ‌ [١].

ايراد بر مصنّف قدّس سرّه‌

مرحوم آقاى آخوند (اعلى اللّه مقامه الشّريف) چنين مسيرى را طى مى‌كنند و به چنين جاى غير صحيحى هم منتهى مى‌شوند البتّه ايشان اين بحث را در جلد اوّل هم بيان كردند و ما آنجا مفصلا حدود پانزده جلسه اين بحث را دنبال نموديم‌ [٢] و ثابت كرديم مسئله اين‌طور كه ايشان بيان كرده‌اند نيست و يكى از رفقاى‌ [٣] بحث آن را در دو رساله و جزوه نوشته‌اند كه يك جزوه‌اش را چاپ كردند و من قسمتى از آن را مطالعه كردم خوب بود مخصوصا كه اضافاتى هم از خودشان داشتند. آن جزوه بنام «الحقّ و الحقيقة بين الجبر و التفويض» بود كه به دنبالش جزوه‌اى هم راجع به سعادت و شقاوت داشتند

[١]سوره ذاريات: ٥٥.

[٢]ر. ك: ايضاح الكفاية ج ١، صص ٥١٠- ٤٤٧.

[٣]حجّة الاسلام و المسلمين آقاى سيّد عادل علوى.