ترجمه ارشاد شيخ مفيد - ساعدي خراساني، محمد باقر - الصفحة ١٨١ - فصل - ٥٥ داورى در عصر پيغمبر
آيا دانا و نادان برابرند همانا خردمندان متوجهاند كه چنين نيست و نيز در قصه آدم كه ملائكه گفتند أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ قالَ إِنِّي أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ فَقالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ قالُوا سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ قالَ يا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمائِهِمْ قالَ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ أَعْلَمُ ما تُبْدُونَ وَ ما كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ: آيا در روى زمين موجودى را برقرار مىسازى كه فساد و خونريزى نمايد با آنكه ما تسبيح و حمد تو بجا مىآوريم و ترا تقديس مىكنيم فرمود من چيزهائى را ميدانم كه شما خبر نداريد خداى متعال بحضرت آدم نامهاى همه چيز را آموخت سپس آنها را به فرشتگان نماياند و فرمود نامهاى اين موجودات را اگر ميدانيد بمن بگوئيد گفتند پروردگارا از هر عيبى منزهى دانش ما منحصر بهمان علمى است كه بما آموختهاى و تو دانا و حكيمى خداى متعال به آدم خطاب كرده فرمود نامهاى اينها را بفرشتگان بياموز چون نامهاى موجودات را بفرشتگان آموخت فرمود نگفتم من امور نهانى آسمانها و زمين را ميدانم و از آشكار و نهان شما باخبرم.
خداى متعال با ايراد اين آيه مباركه بفرشتگان فهمانده كه آدم ع از فرشتگان سزاوارتر بخلافت است زيرا او از فرشتگان داناتر و در اين خصوص باخبرتر بود و در قصه طالوت فرموده: وَ قالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طالُوتَ مَلِكاً قالُوا أَنَّى يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنا وَ نَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَ لَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِنَ الْمالِ قالَ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ عَلَيْكُمْ وَ زادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ وَ اللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ[١] پيمبرشان به آنها گفت خداى متعال طالوت را بعنوان شهريارى بر شما مبعوث مىكند گفتند بچه علت او بايد بر ما پادشاهى كند با آنكه ما از او شايستهتر بجهاندارى هستيم و او مردى است تهىدست و لايق سلطنت
[١] سوره بقره آيه ٣٠.