تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥٨٠ - اختلاف نظر درباره مد و جهر و اخفات«آمين»

اختلاف نظر درباره مدّ و جهر و اخفات «آمين»

[١/ ٦٤٢] سيوطى گويد: وكيع، ابن ابى شيبه، احمد، ابو داوود، ترمذى- كه وى حديث را حسن دانسته- نسائى، ابن ماجه، حاكم- كه او حديث را صحيح شمرده است- و بيهقى در سنن خود، از وائل بن حجر حضرمى روايت كرده‌اند كه وى گفت: «از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم شنيدم كه‌ «غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ» را قرائت كرد، سپس گفت: آمين؛ در حالى كه صداى خود را هنگام تلفّظ آن، كشيد [و به آن مدّ داد].»[١]

[١/ ٦٤٣] حاكم آن را با اين عبارت نقل كرده است: «حضرت صداى خود را هنگام تلفظ آن، پايين آورد.»[٢]

[١/ ٦٤٤] بيهقى آن را چنين نقل كرده است: «حضرت صداى خود را بلند كرد.»[٣]

[١/ ٦٤٥] ابن ماجه در سنن، با سند خود به عبد الجبار بن وائل از پدرش نقل كرده است كه وى گفت: «همراه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نماز گزاردم. هنگامى كه حضرت‌ «وَ لَا الضَّالِّينَ» را خواند، گفت: آمين و ما آن را شنيديم.»[٤]

[١/ ٦٤٦] هم‌چنين وى با سند خود به ابو عبد اللَّه، پسر عموى ابو هريره، از ابو هريره چنين نقل كرده است: «مردم آمين گفتن را ترك كردند؛ در حالى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم پس از «غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لَا الضَّالِّينَ» آمين مى‌گفت؛ به گونه‌اى كه افراد صف اول آن را مى‌شنيدند و از همهمه آن، مسجد به لرزه مى‌افتاد.»[٥] اين حديث، پيش از اين گزارش شده بود.

[١] . الدرّ، ج ١، ص ٤٣.

[٢] . حاكم، ج ٢، ص ٢٣٢.

[٣] . بيهقى، ج ٢، ص ٥٧. نيز بنگريد به: ترمذى، ج ١، ص ١٥٧؛ ابو داوود، ج ١، ص ٢١٢؛ مسند احمد، ج ٤، ص ٣١٥؛ المصنّف، ج ٢، ص ٣١٥؛ كنز العمّال، ج ٨، ص ١٢١.

[٤] . ابن ماجه، ج ١، ص ٢٧٨.

[٥] . ابن ماجه، ج ١، ص ٢٧٨.