تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥١٦ - نگارش بسمله

حضرت رسول از سوزاندن كتاب خدا و محو كردن آن با قلم، نهى كرد.[١]

[١/ ٤١٦] نيز وى از اسحاق بن عمار از امام كاظم عليه السلام درباره پوست‌هايى كه نام خدا بر آن نوشته شده، روايت كرده است كه حضرت فرمود: «آنها را بشوى.»[٢]

[١/ ٤١٧] خطيب در تالى التلخيص، از انس از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نقل كرده است: «هركس كاغذى مكتوب به‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را براى تعظيم و جلوگيرى از پاى‌مال شدن، از زمين بردارد، نزد خدا از صدّيقان نوشته مى‌شود و در [حساب و عقاب‌] پدر و مادرش تخفيف داده مى‌شود؛ هر چند كافر باشند.»[٣]

[١/ ٤١٨] ابو داوود در مراسيل خود، از عمر بن عبد العزيز روايت كرده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم از كنار نوشته‌اى افتاده بر زمين گذشت. حضرت از جوانى كه همراهش بود، پرسيد: «اين نوشته چيست؟» گفت: «بِسْمِ اللَّهِ». فرمود: «لعنت بر كسى باد كه اين كار را كرده است. «بِسْمِ اللَّهِ» را فقط در جايگاه خود قرار دهيد.»[٤]

[١/ ٤١٩] ابو عبيد و ابن ابى شيبه در المصنّف، از مجاهد و شعبى نقل كرده‌اند كه آن دو، خوش نداشتند فرد جُنُب‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را بنويسد.[٥]

[١] . كافى، ج ٢، ص ٦٧٤.

[٢] . همان. نيز بنگريد به: شرح اصول كافى( مولى صالح مازندرانى)، ج ١١، ص ١٣٩.

[٣] . الدرّ، ج ١، ص ٢٩؛ تالى تلخيص المتشابه، ج ٢، ص ٤٥٨؛ خطيب، ج ١٢، ص ٢٣٥.

[٤] . الدرّ، ج ١، ص ٢٩؛ المراسيل، ج ١، ص ٣٤٢.

[٥] . الدرّ، ج ١، ص ٢٧؛ فضائل القرآن، ص ١١٥؛ المصنّف، ج ١، ص ٢٢٨.