تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٥١٣ - نگارش بسمله

[١/ ٤٠٣] ابو عبيد از ابن عون روايت كرده است كه او براى ابن سيرين «بم» نوشت.[١] وى گفت: «صبر كن ... سين را بنويس. بپرهيزيد از اين كه يكى از شما ناخودآگاه، گناهى را انجام دهد.»[٢]

[١/ ٤٠٤] ابن سعد از محمد بن سيرين روايت كرده است كه وى خوش نمى‌داشت باء را تا ميم بكشد؛ مگر آن كه سين را [بين آن دو] بنويسد. او در اين‌باره، با قاطعيت و سرسختى برخورد مى‌كرد.[٣]

[١/ ٤٠٥] خطيب از معاذ بن معاذ روايت كرده است كه وى گفت: «نزد سوار، نوشتم:

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، پس باء را كشيدم و سين را ننوشتم. وى دستم را گرفت و گفت:" محمد و حسن اين را نمى‌پسنديدند."»[٤]

[١/ ٤٠٦] خطيب از عبداللَّه بن صالح چنين روايت كرده است: « «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را نوشتم و باء را به صورت بلند و كشيده نگاشتم. ليث آن را ردّ كرد و ناپسند دانست و گفت:" معنا را تغيير دادى"؛ يعنى باء تبديل به لام شد.[٥]»[٦]

[١/ ٤٠٧] ابو عبيد از مسلم بن يسار روايت كرده است كه وى خوش نمى‌داشت «بسم» به گونه‌اى نوشته شود كه سين حذف گردد.[٧]

[١/ ٤٠٨] خطيب در جامع و ديلمى از انس از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم چنين روايت كرده‌اند:

«هرگاه يكى از شما «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را نوشت، بايد الرحمان را بكشد.»[٨]

[١] . يعنى باء را به ميم وصل كرد؛ بى آن كه بين آن دو، سين دندانه‌دار را بنگارد.

[٢] . الدرّ، ج ١، ص ٢٨؛ فضائل القرآن، ص ١١٦.

[٣] . الدرّ، ج ١، ص ٢٨؛ الطبقات، ج ٧، ص ١٩٥.

[٤] . الدرّ، ج ١، ص ٢٨؛ الجامع، ج ١، ص ٤١٠.

[٥] . خط در آن دوره، نقطه نداشت، از اين رو اگر دندانه باء بلند نوشته مى‌شد، آن را لام مى‌پنداشتند.

[٦] . الدرّ، ج ١، ص ٢٨؛ الجامع، ج ١، ص ٤٠٧ و ٤٠٨. وى افزوده است:« ابن حمدان گويد: زيرا" لسم اللَّه" مى‌گردد.»

[٧] . الدرّ، ج ١، ص ٢٨؛ فضائل القرآن، ص ١١٥.

[٨] . الدرّ، ج ١، ص ٢٨؛ الجامع، ج ١، ص ٤١٣ و ٤١٤؛ الفردوس بمأثور الخطاب، ج ١، ص ٢٩٦.