تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٥٥ - بسمله؛ آيهاى قرآنى

آيه، با فضيلت‌ترين آنهاست."»[١]

[١/ ٢٦٢] ابو عبيد، ابن مردويه و بيهقى در الشعب، از ابن عباس روايت كرده‌اند كه وى گفت: «مردم از آيه‌اى در كتاب خدا غفلت ورزيدند كه تنها بر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نازل شد- البته بر سليمان بن داوود نيز نازل شد- و آن، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» است.»[٢]

[١/ ٢٦٣] سعيد بن منصور در سنن خود، ابن خزيمه در كتاب بسمله و بيهقى از ابن عباس چنين نقل كرده‌اند: «همانا شيطان عظيم‌ترين آيه قرآن را از اهل قرآن دزديد؛ يعنى‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ».» عبارت ياد شده از بيهقى است.[٣]

[١/ ٢٦٤] ابن ضريس از ابن عباس روايت كرده است: « «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» يك آيه است.»[٤]

[١/ ٢٦٥] دارقطنى و بيهقى از ابو هريره روايت كرده‌اند: «پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم هنگامى كه امامت جماعت مردم را بر عهده داشت، قرائت را با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» آغاز مى‌كرد.» ابو هريره گويد: « [بسم اللَّه‌] آيه‌اى از كتاب خداست. هنگام قرائت فاتحة الكتاب، آن را بخوانيد؛ چرا كه آيه هفتم است.»[٥]

[١/ ٢٦٦] دارقطنى و بيهقى در سنن، با سندى صحيح از عبد خير روايت كرده‌اند كه وى گفت: «از على عليه السلام درباره سبع مثانى پرسيده شد؛ فرمود: «الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ». به حضرت گفته شد: اين سوره كه شش آيه دارد! فرمود: «بِسْمِ اللَّهِ‌

[١] . التهذيب، ج ٢، ص ٢٨٩؛ نور الثقلين، ج ١، ص ٨.

[٢] . الدرّ، ج ١، ص ٢٠؛ فضائل القرآن، ص ١١٥، با اندكى اختلاف؛ الشعب، ج ٢، ص ٤٣٧ و ٤٣٨، با اختلافى اندك.

[٣] . بيهقى، ج ٢، ص ٥٠؛ الدرّ، ج ١، ص ٢٠.

[٤] . الدرّ، ج ١، ص ٢٠؛ ابو الفتوح، ج ١، ص ٤٤، وى اين روايت را از گروهى نقل كرده است؛ از جمله ابو عبيده، عطاء، زهرى و عبد اللَّه بن مبارك؛ ابن كثير، ج ١، ص ١٧، وى اين روايت را از بسيارى نقل كرده؛ از جمله على عليه السلام و ابن عباس.

[٥] . الدرّ، ج ١، ص ١٢؛ دارقطنى، ج ١، ص ٣٠٥؛ بيهقى، ج ٢، ص ٤٧.