تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٤٢ - فضيلت بسمله

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» نازل شد، ابرها به مشرق گريختند و باد آرام گرفت؛ دريا موّاج گشت؛ چهارپايان با گوش‌هاى خود، گوش فرا دادند؛ شياطين از آسمان‌ها رانده شدند و خداوند به عزت و جلال خود سوگند ياد كرد كه بسمله بر هر چه خوانده شود، به آن بركت دهد.»[١]

[١/ ٢٠٧] قرطبى گويد: از على بن ابى طالب- كرّم اللَّه وجهه- درباره‌ «بِسْمِ اللَّهِ» چنين‌روايت‌شده: «شفاى هر درد و يارى‌رسان هرداروست. «الرَّحْمنِ» ياور هركس است كه بدان ايمان آورد و اين، نامى است كه تنها خدا به آن نام برده شده است.

«الرَّحِيمِ» براى كسى است كه توبه كند و ايمان آورد و كار شايسته انجام دهد.»[٢]

[١/ ٢٠٨] ثقة الاسلام كلينى با سند خود به هر يك از على بن ابراهيم از پدرش از ابن ابى عمير ...؛ و محمد بن اسماعيل از فضل بن شاذان از ابن ابى عمير؛ و صفوان بن يحيى از معاوية بن عمار از امام ابو عبد اللَّه صادق عليه السلام چنين روايت كرده است: «...

هنگامى كه پايت را در ركاب قرار دادى، بگو: « «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ»، بسم اللَّه و اللَّه اكبر ...»[٣]

[١/ ٢٠٩] احمد با سند خود به ابن جُريج از عطاء از جابر بن عبد اللَّه انصارى از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم روايت كرده است كه حضرت فرمود: «درِ [خانه‌] خويش را بر بند و نام خدا را ياد كن؛ چرا كه شيطان در بسته را نمى‌گشايد. چراغت را خاموش كن و نام خدا را ياد كن. ظرف خود را، هر چند با چوبى روى آن، بپوشان و نام خدا را ببر. سر مشك خود را محكم ببند و نام خدا را ببر.»[٤]

[١/ ٢١٠] دارقطنى با سند خود به عايشه روايت كرده است كه وى گفت: «رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم هنگامى كه به ظرف آب وضوى خويش دست مى‌زد، نام خداى‌

[١] . ثعلبى، ج ١، ص ٩١؛ الدرّ، ج ١، ص ٢٦؛ ابن كثير، ج ١، ص ١٩.

[٢] . قرطبى، ج ١، ص ١٠٧؛ ارشاد القلوب، ج ٢، ص ٣٦٥؛ بحار الانوار، ج ٨٩، ص ٢٥٩.

[٣] . كافى، ج ٤، ص ٢٨٤ و ٢٨٥.

[٤] . مسند احمد، ج ٣، ص ٣١٩؛ كنز العمّال، ج ١٥، ص ٣٥١.