[١/ ٢٠٣] امام صادق عليه السلام فرمود: «گاه يكى از دوستان ما در آغاز كارى، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را ترك مى‌كند، از اين رو خداوند او را به امرى ناخوشايند گرفتار مى‌سازد تا شكر خداى تعالى و ستايش او را به يادش آورد و آن [خطا] را از وى محو سازد[١] و اين، نشانه كوتاهى او در ترك" بسم اللَّه" مى‌باشد.»

[١/ ٢٠٤] عبد اللَّه بن يحيى‌[٢] نزد اميرمؤمنان عليه السلام رفت؛ در حالى كه پيش روى او يك صندلى قرار داشت. حضرت به وى فرمود كه روى آن بنشيند. وى نيز نشست.

ناگهان صندلى كج شد و او با سر افتاد. استخوان سرش مقدارى نمايان شد و خون جارى گشت ...

اميرمؤمنان عليه السلام فرمود: «اى عبد اللَّه، سپاس خداوندى را كه پاك كردن گناهان شيعيان ما را در دنيا، در گرفتارى‌هاى آنان قرار داد تا طاعاتشان براى آنان سالم بماند ...» عبد اللَّه گفت: «كاش گناه مرا كه سبب گرفتارى‌ام در اين مجلس شد، به من مى‌فهماندى تا ديگر بدان باز نگردم.» حضرت فرمود: «نگفتن‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» هنگام نشستن ... رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم از پروردگار براى من اين گونه نقل كرد:

" هر كار مهم كه در آن يادى از بسم اللَّه نشود، ناتمام است."»[٣]

[١/ ٢٠٥] حافظ عبد القادر رهاوى در اربعين، با سندى نيكو از ابو هريره روايت كرده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود: «هر كار مهم كه با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» آغاز نگردد، ناتمام است.»[٤]

[١/ ٢٠٦] ابن مردويه و ثعلبى از جابر بن عبد اللَّه روايت كرده‌اند: «هنگامى كه‌

[١] . در التوحيد، به جاى« يمحو فيه عنه»،« يمحق عنه» نقل شده است.( بنگريد به: التوحيد، ص ٢٣٠ و ٢٣١).

[٢] . وى ابو الرضا حضرمى از اصحاب خاص امام امير مؤمنان عليه السلام است. مفيد او را از پيشگامان و مقربان‌اصحاب حضرت برشمرده است. او همان كسى است كه امام در روز جنگ جمل به او فرمود:« مژده بده اى پسر يحيى. تو و پدرت از شرطة الخميس‌[ بخش ويژه ارتش و جلودار آن‌] هستيد كه خداوند در آسمان شما را بدين اسم ناميده است. رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نام تو و پدرت را به من خبر داده بود.» برقى او را از اولياء شمرده است.( بنگريد به: معجم رجال الحديث، ج ١٠، ص ٣٧٨).

[٣] . تفسير امام، ص ٢٢ و ٢٥؛ بحار الانوار، ج ٨٩، ص ٢٤٠- ٢٤٢، با اندكى تصرف و اختصار.

[٤] . الدرّ، ج ١، ص ٢٦.