تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٣٨ - بسمله

[١/ ١٨٦] ابو نعيم و ديلمى از عايشه روايت كرده‌اند: «هنگامى كه‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» نازل شد، كوه‌ها چنان فريادى زدند كه اهل مكه صداى آنها را شنيدند و گفتند: محمد كوه‌ها را سحر كرد. در پى آن، خداوند دودى را فرستاد كه بر ساكنان مكه مشرف گرديد. رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود:" هر كس‌ «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را با يقين بخواند، كوه‌ها با وى تسبيح مى‌گويند، اما وى صداى آنها را نمى‌شنود."»[١]

[١/ ١٨٧] ثعلبى از طريق كلبى از ابو صالح از ابن عباس چنين روايت كرده است:

«پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم در مكه به پا خاست و گفت: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌. الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌ ...». قريش گفتند: خدا دهانت را خُرد كند.»[٢]

[١/ ١٨٨] در حديثى از رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم نقل شده است: «با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» برترى داده شدم.»[٣]

[١/ ١٨٩] نيز حضرت فرمود: « [بسم اللَّه‌] تنها بر من نازل شد؛ جز آن‌چه خدا از نامه سليمان، در سوره نمل نقل كرده است.»[٤]

[١/ ١٩٠] «در حديثى از امام ابو عبد اللَّه جعفر بن محمد صادق عليه السلام آمده است:

«بسمله تاج سوره‌هاست.»[٥]

[١/ ١٩١] در روايتى از امام ابو جعفر باقر عليه السلام نقل شده است: «با كرامت‌ترين آيه در قرآن، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» را دزديدند.»[٦]

[١/ ١٩٢] در حديث امام على بن موسى الرضا عليه السلام چنين آمده: «همانا «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ» نسبت به اسم اعظم خدا، نزديك‌تر از سياهى چشم به سفيدى‌اش‌

[١] . الدرّ، ج ١، ص ٢٦.

[٢] . بنگريد به: ثعلبى، ج ١، ص ٩٠. الدرّ( ج ١، ص ٢٩) و ابو الفتوح( ج ١، ص ٣٤) نيز از وى نقل كرده‌اند.

[٣] . تفسير امام، ص ٥٩؛ بحار الانوار، ج ٨٩، ص ٢٢٧.

[٤] . در حديث بريده و ديگران خواهد آمد. بنگريد به: كنز العمّال، ج ١، ص ٦٥٥؛ ابن كثير، ج ١، ص ١٩.

[٥] . قرطبى، ج ١، ص ٩٢.

[٦] . عياشى، ج ١، ص ٣٣.