ناسور[١] نشود؛ گرفتار خارش، آبله، جنون، جذام، پيسى، خون دماغ، پس آوردن غذا ناشى از سوء هاضمه، كورى، گُنگى، لالى، ناشنوايى و زمين‌گيرى نشود؛ مبتلا به آب سياه چشم نگردد؛ دچار دردى كه روزه و نمازش را باطل كند، نگردد؛ از وسوسه و جنّ و شياطين آزار نبيند." پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم به نقل از جبرئيل گفت:" هر كس اين آب را بنوشد و مبتلا به همه دردهايى باشد كه مردم گرفتار آن‌اند، اين آب، شفايى براى همه دردهاى او خواهد بود." پيامبر مى‌گويد:" از جبرئيل پرسيدم كه آيا براى ديگر دردها نيز سودمند است؟ جبرئيل گفت: سوگند به كسى كه تو را به حق مبعوث كرد، هر كس اين آيات را بر اين آب بخواند، خداوند دلش را از نور و روشنى پُر سازد؛ به دلش الهام كند؛ بر زبانش حكمت را جارى سازد؛ قلبش را از فهم و بصيرت مالامال كند؛ به گونه‌اى كه به هيچ يك از جهانيان چنين چيزى نداده باشد.

نيز هزار مغفرت و هزار رحمت بر او فرستد و فريب، خيانت، غيبت، حسد، ستم، تكبر، بخل، حرص و غضب را از دلش بيرون سازد و دشمنى و كينه و خبرچينى و آزار به مردم را از او دور كند و شفاى هر درد مى‌باشد."»

در روايت ديگرى از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم، در مورد آن‌چه بر آب باران در نيسان خوانده مى‌شود، اضافه‌اى وجود دارد و آن، اين كه سوره «إنا أنزلناه» را بر آن بخواند و اللَّه اكبر و لا إله الّا اللَّه بگويد و بر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم صلوات فرستد. هر كدام از اينها را نيز هفتاد بار تكرار كند.[٢]

[١/ ٧٠] از سعدويه بن مهران نقل شده كه محمد بن صدقه از محمد بن سنان زاهرى از يونس بن ظبيان از محمد بن اسماعيل از جابر بن يزيد جعفى روايت كرده است كه مردى از بنى اميه- كه مؤمنى از آل فرعون و موالى آل محمد صلى الله عليه و آله و سلم بود- نزد امام باقر عليه السلام آمد و گفت: «اى فرزند رسول خدا، كنيز من وارد ماه خود شده است و من فرزندى ندارم. از خدا بخواه به من پسرى بدهد.» حضرت دعا كرد: «بار خدايا،

[١] . ناسور: نوع شديدتر بيمارى پيشين.( مجمع البحرين، ج ٣، ص ٤٩٢).

[٢] . مستدرك الوسائل، ج ١٧، ص ٣٢؛ مهج الدعوات، ص ٣٥٦؛ بحار الانوار، ج ٦٣، ص ٤٧٦- ٤٧٨.