تفسير اثرى جامع - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٣٥ - تحريف ناپذيرى قرآن

طولانى بوده است! شگفتا از كم خردهايى كه به چنين نوشته‌هاى ساختگى رسوا اعتماد مى‌كنند.

افزون بر اين، تناسب بين صدر و ذيل آيه، واضح و آشكار است و غبارى بر آن نيست. مسلمانان از نزديك شدن به اموال يتيمان دورى مى‌ورزيدند، از اين رو اجازه ازدواج با همسران بيوه شده شهيدان يا ازدواج با دختران آنان را يافتند و بدين ترتيب، تصرف در اموال آنان كه با رضايت صورت مى‌گرفت، بر آنان گوارا شد.

نورى نيز اين گونه، در كتابش، فصل الخطاب، به رواياتى تكيه كرده است كه ارزشى ندارد. روايات مسند آن نيز تأويل مناسبى را پذيراست؛ آن‌سان كه به تفصيل بحث كرده‌ايم.

يكى از آن روايات- كه شايد نزد شيخ نورى از روايت‌هاى مهم بوده- روايتى است كه صاحب كتاب «دبستان المذاهب»[١] نقل كرده است. اين روايت درباره سوره ساختگى ولايت است كه دربردارنده عبارت‌هايى ركيك و نفرت‌آميز و ناسازگار با قواعد عربى مى‌باشد؛ به گونه‌اى كه ذوق سليم آن را نمى‌پذيرد؛ براى نمونه در اين سوره چنين آمده است: «إنّ عليًّا قانت فى الليل ساجد يحذر الآخرة و يرجو ثواب ربّه. قل هل يستوى الّذين ظلموا و هم بعذابى يعلمون»[٢]؛ سخنى كه افزون بر ركيك بودن سبكِ در هم آميخته‌اش، هيچ گونه انسجام ندارد؛ آن‌سان كه امام بلاغى گفته است. او مى‌گويد: «صاحب فصل الخطاب از محدّثان پُر نويسى است كه در پى‌گيرى و گردآورى مطالب شاذ، بسيار كوشيده است. او گم شده خود

[١] . اين كتاب، مجموعه حكايات پراكنده، از خيابان‌ها و راه‌ها و قهوه‌خانه‌هاست كه كيخسرو اسفنديار، يكى ازدرويش‌هاى هند( بين سال‌هاى ١٠٤٠ تا ١٠٦٥ هجرى) گردآورى كرده است. وى از فرزندان آذر كيوان، بنيان گذار فرقه الحادى كيوانيه، در دوره اكبر شاه تيمورى( ٩٦٣- ١٠١٤) در هند مى‌باشد.( التمهيد فى علوم القرآن، ج ٨، ص ١٦٦ و ١٦٧).

[٢] .« به راستى، على در شب مشغول عبادت و سجده است و از آخرت مى‌ترسد و به پاداش پروردگارش اميددارد. بگو: آيا كسانى كه ستم كردند- در حالى كه عذاب مرا مى‌دانند- مساوى‌اند؟»