ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٨٤٢

غير الذى كان، از قبيل خروج به زور شمشير و حكم بر طبق آنچه داند و اعدام مانع الزكاة و بريدن دست‌هاى بنى شيبه و جلوگيرى از ناودان‌هاى سر راه و هر چه به راه زيان دارد و غدقن از مناره‌ها و محراب‌هاى دربسته و ديگر چيزها كه در روايت رسيده كه آن حضرت خواهد كرد- از مجلسى (ره). از مجلسى (ره)- فهو كافر، يعنى ناشناس به مقام فضل امام (ع) كه مى‌تواند كوه را طلا كند با دعاى خود، اينجا كفر در برابر ايمان كامل است يا مقصود اينكه امام را در نزد خود تا اين حد خوار و زبون داند.

و يحتاجون، يعنى براى آمرزش و بالا رفتن درجه و فزون شدن حسنات و جبران سيئات، مقصود از صدقه در اين آيه شريفه يا زكاة است يا اعم از صدقه واجب و مستحب چنانچه روايت شده كه اين آيه در باره كسانى نازل شده است كه از غزوه تبوك بر جا نشستند و چون توبه كردند و خدا توبه آنها را پذيرفت اين در باره آنها نازل شد چون پس از آزادى به حضرت رسول (ص) گفتند: يا رسول اللَّه اين دارائى است كه مايه تخلف ما از جهاد است، آنها را به فقراء بده و ما را پاك كن، در اين صورت استدلال به اين آيه از اين نظر است كه در صورتى كه صدقه‌اى كه به مستحق داده شود اين منزلت را دارد صرف خمس و هديه به امام به طريق اولى چنين است، و ممكن است مقصود از صدقه در آيه مطلق ايثار مالى باشد در راه خدا و شامل صله به امام و خمس هم بشود و بنا بر اين استدلال بدان ظاهر است (استدلال امام بدان در اين مورد دلالت بر عموم معنا دارد).

تطهير ضد تنجيس است و تزكيه ضد كاستن و تنقيص، اوَّلى در خود انسان است و دومى در مال، يا مقصود تطهير از گناه و مال دوستى و بخل است، و تزكيه يعنى وسيله فزايش حسنات و رفع درجات به مقامات مخلصين، از آيه معلوم شود كه سود صدقه به دهنده رسد نه رسول و امام (ع).