ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٦٥ - آمار سطحى و بررسى فكر عمومى در تاريخ اسلام

روايت است دو وجه دارد:

الف- مقصود خانه‌ها و مشاهد آنها باشد كه خدا آنها را محل سجده يعنى خضوع و تذلل و عبادت ساخته است و بنا بر اين مضافى حذف شده است و مقصود بيوت ائمه است و اين وجه شامل بقعه‌هاى مشرفه ديگر هم مى‌شود و ذكر خصوص آن از باب اشراف افراد است.

ب- مقصود خود ائمه باشند به اعتبار اينكه بيوت معنويه هستند يا به اعتبار اينكه اهل و صاحب مساجدند به طور حقيقت. بنا بر اين كه «على بصيرة» متعلق به «ادعوا» باشد، پيروى كامل و مطلق و شركت در دعوت الى اللَّه قرينه مى‌شوند كه مقصود از پيروان در دعوت ائمه معصومين و جانشينان بر حق پيغمبر است زيرا شركت در دعوت الى اللَّه با بصيرت و بينائى جز با مقام دانش و عصمت مخصوص به امير المؤمنين و خاندان پاك او ميسَّر نيست. از مجلسى (ره)- اين آيه در داستان قوم لوط است و ضمير «فيها» به قريه‌هاى قوم لوط بر مى‌گردد و مقصود از مؤمنان پيروان لوطند و به اين آيه استدلال شده است كه ايمان و اسلام يكى است و امّا تأويل امام (ع) بر همان پايه است كه پيش گفتيم كه نزول داستانها براى يادآورى اين امت است و مقصود راندن آنها است از كردار ناشايست امتهاى گذشته.

و اين بيان مورد نزول آيه است براى تطبيق بر خاندان پيغمبر يا بيان مصداق آن است در اين امت زيرا هر چه در امتهاى پيشين بوده در اين امت هم هست، و نظير اين واقعه بيرون رفتن على (ع) و خاندان او است از شهر مدينه.

زيرا چون خدا خواست شهر لوط را ويران كند، لوط و خاندانش را از آن بيرون بُرد و آنها را عذاب كرد، و چون خواست مردم مدينه را در خشم گيرد براى ستم و كفر و ناسپاسى بر خاندان پيغمبر (ص) امير المؤمنين و خاندانش را از آن بيرون بُرد و بدبختى ظاهرى و معنوى آنها را فرا گرفت،