ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٦٣ - آمار سطحى و بررسى فكر عمومى در تاريخ اسلام

و رحمت است. از مجلسى (ره)- ضمير عنهم در آخر خبر راجع به شيعه اماميه است. از مجلسى (ره)- رازى در تفسير خود گفته كه محمد بن عباس سى حديث در تفسيرش آورده از خاص و عام كه اين آيه در باره على (ع) نازل شده است. از مجلسى (ره)- به طور خلاصه- اين آيه در داستان باب خِطّه بنى اسرائيل است كه مأمور شدند هنگام ورود در شهر يا معبد تواضع كنند و طلب آمرزش نمايند و پوزش طلبند و مخالفت كردند و بر آنها عذاب سختى نازل شد تا آنكه مى‌گويد تأويلش بر پايه سخن گذشته است كه داستانهاى قرآن براى يادآورى و پند اين امت است.

و در اخبار متواتره از طرق خاصه و عامه وارد است كه پيغمبر (ص) فرمود: خاندان من نمونه باب خِطّه‌اند در بنى اسرائيل، و چونان كه بنى اسرائيل دستور يافتند در برابر آن تواضع كنند و سر باز زدند و كيفر شدند همچنان پيغمبر دستور داد در ولايت امير المؤمنين و ائمه در آيند و براى آنها فروتنى و فرمانبرى كنند و به همين جهت فرمود: من شهر دانشم و على در آن است، و عمل نكردند و وظيفه را با پيروى پيشوايان ستم دگرگون ساختند و از اطاعت خاندان پاك رو برتافتند و در دنيا و آخرت معذب شدند. از مجلسى (ره)- پس از بيان تفسير آيه گويد آنچه امام در اين حديث از نظر تنزيل يا تأويل آيه بيان كرده با آنچه مفسرين گفته‌اند نزديك است زيرا ستم به خاندان محمد (ص) به باز داشتن آنها بود از امامت كه خدا بر ايشان مقرر كرده بود و همين خود ستم به پيغمبر و همه مردم بود و كفر به ائمه و انكار ولايتشان كفر به خدا و رسول است و شايد كلمه «كفروا» كه در حديث ترك شده براى بيان اين است كه عطف تفسيرى است.