ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٥٩ - آمار سطحى و بررسى فكر عمومى در تاريخ اسلام

گمراه كردن آنها (و دربار اين گونه حكمروايان فاحشه خانه محسوب است كه مردم بدان دعوت مى‌شوند) و سپس پذيرش مردم از آنها و گردن نهادن به فرمان آنها و دوستى آنها هم پذيرش هرزگى است و به منزله پذيرش دعوت يك زن فاحشه و رفتن دنبال او است.

و هر جا در قرآن ذكر صالحات و طيبات و محللات و او امر و ثواب آنها است، تأويل و باطنش امامان بر حق و پيروان آنها است، يعنى دعوت آنها به خود طبق دستور خدا و ارشاد و هدايت مردم و پذيرش مردم از آنها و طاعت آنها و دوستى آنها چنانچه در بسيارى از روايات به طور مفصل از ائمه نقل شده.

و به طور كلى بايد گفت خدا تعالى دستور داده به ايمان و اسلام و يقين و تقوى و ورع و نماز و زكاة و حج و روزه و سائر طاعات، و نهى كرده از كفر و نفاق و شرك و زنا و شرب خمر و قتل نفس و مانند آنها از فواحش، و ائمه‌اى آفريده كه داعى به همه خيرات‌اند و خود به همه عمل كنند و جلوگير از همه منكراتند و خود ترك آنها كنند و آنان پايه و اصل همه خيرات‌اند و اين خيرات در وجود آنها مجسم شده و با آنها متحد شده و جان آنها گرديده و آنها كالبد آن خيرات شدند مانند نماز كه در وجود امير المؤمنين به حد كمال مجسم شده و جان او گرديده چون روح نسبت به جسد و آن حضرت آمر و آموزگار آن است و داعى بدان، و به اين جهات او را صلاة تعبير كرده‌اند چنانچه در تفسير قول خدا تعالى (٤٥ سوره عنكبوت): «به راستى نماز باز مى‌دارد از هرزگى و كار زشت» وارد شده كه مقصود از صلاة، امير المؤمنين (ع) است و امامان از فرزندانش و اين با ظاهر آيه منافات ندارد، چون ظاهر و باطن هر دو مقصودند، و خدا فرموده است: (٩٠ سوره نحل): «به راستى خدا امر كند به عدالت و احسان و بخشش به خويشان» و آنها از نظر بطن قرآن همان عدل و