ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٥١ - باب در شناسائى ائمه دوستان و پيروان خود را و تفويض به ائمه(ع)

كسانى كه عرضه شدند نديدم، تو كجا بودى؟ آن مرد در اين هنگام خاموش شد و به آن حضرت مراجعه نكرد، در روايت ديگر است كه امام ششم فرمود: او در دوزخ بود.

٢- از امام باقر (ع) فرمود: ما چون مردمى را ديديم خوب او را مى‌شناسيم كه داراى حقيقت ايمان است يا واقعاً منافق است.

٣- عبد الله بن سليمان گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم كه به امام هم اختياراتى داده شده چنانچه به سليمان بن داود (ع) داده شده بود؟ فرمود: آرى، و اين براى آن بود كه مردى از آن حضرت مسأله‌اى پرسيد، به او پاسخى داد و ديگرى از آن حضرت همين مسأله را پرسيد و پاسخى جز پاسخ اولى به او داد و مرد سومى همان مسأله را پرسيد و امام جواب سومى به او داد جز جوابهائى كه به دوتاى اولى داده بود، سپس فرمود (٣٩ سوره ص): «اين است عطاى ما بده يا ببخش بدون حساب» و چنين است اين آيه در قرائت على (ع) (در قرائت مشهوره به جاى اعط- امسك است).

گويد: من گفتم: اصلحك الله وقتى اين جوابها را به آنها مى‌دهد آنها را مى‌شناسد؟ فرمود: سبحان الله آيا نمى‌شنوى كه خدا مى‌فرمايد (٧٥ سوره حجر): «به راستى در اين آياتى است براى متوسمين و آنها ائمه هستند (٧٦) و به راستى كه آن در راهى مقيم است» كه هرگز از آن بيرون نرود.