ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦١٣ - باب در فيء و أنفال و تفسير خمس و مقررات آن و آنچه خمس در آن واجب است

درآمدش بيرون شود، از درآمد خالص اول زكاة بيرون شود و آن ده يك است از آنچه به آب باران عمل آيد (ديم) و يا آب بر آن روان شود و به جريان آب سير آب گردد و نيم دهم است (٥ ر ٠) از آنچه به وسيله چرخ دولاب و شتران آبكش آبيارى شود و آن را امام مى‌ستاند و در مصارف هشتگانه‌اى كه خدا مقرر كرده است صرف مى‌كند از براى:

١- فقراء.

٢- مستمندان.

٣- كارمندان خود زكاة.

٤- براى تأليف قلوب.

٥- آزاد كردن بنده‌ها.

٦- پرداخت بدهكارى وام داران.

٧- در راه خدا از هزينه جهاد و پل سازى و ديگر امور خيريه.

٨- براى رفع حاجت مسافران در راه مانده تا به وطن خود رسند.

اين هشت سهم است كه به آنها پخش مى‌شود هر كدام در جاى خود به اندازه‌اى كه تا يك سال بى‌نياز باشند بى‌تنگى در زندگى و بر خود سخت گرفتن و اگر پس از همه اين مصارف چيزى فزون آيد به امام (ع) برگردد و اگر كم آمد و به اندازه كفايت نباشد بايد امام به اندازه‌اى كه آنها را شايد از خود كم بود آن را بپردازد و به هر كس به اندازه نياز و حاجت او بدهد.

و پس از اخراج عشر زكاة، آنچه بماند ميان امام و شركاى او كه كارگران زمين و مايه و پايه درآمد آنند تقسيم شود و سهم آنان را چنانچه با آنها قرار داده بپردازد و باقى مانده را خود بردارد