ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ١٦٩ - باب در آن گلچينهائى است از قرآن در باره ولايت

٤- حسين بن نعيم صحاف گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم از قول خدا عز و جل (آيه در سوره تغابن چنين است كه: هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ فَمِنْكُمْ كافِرٌ وَ مِنْكُمْ مُؤْمِنٌ‌ الآية) «برخى شما مؤمن باشيد و برخى كافر» فرمود: خدا ايمان آنها را به ولايت و دوستى و كفر آنها را هم به محك ولايت ما شناخته است از روزى كه ميثاق از آنها بر گرفت و آنها ذره‌اى بودند در پشت آدم ابو البشر.

٥- محمد بن فضيل از ابى الحسن (ع) در قول خدا عز و جل (٦ سوره انسان): «وفا مى‌كنند به نذر» فرمود: وفا مى‌كنند بنذر و پيمانى كه از آنها گرفته شده در ولايت ماها.

٦- امام باقر (ع) در قول خدا عز و جل (٦٦ سوره مائده): «و اگر به راستى آنها تورات و انجيل و آنچه براى آنها از طرف پروردگارشان فرود آمده بود بر پا مى‌داشتند» فرمود: مقصود، ولايت است.

٧- امام باقر (ع) در تفسير قول خدا تعالى (٢٣ سوره شورى): «بگو (اى محمد) از شماها مزدى نخواهم جز دوستى با ذوى القربى» فرمود: مقصود از آنها ائمه هستند.

٨- از امام صادق (ع) در تفسير قول خدا عز و جل (٧١ سوره احزاب): «و هر كه خدا را اطاعت كند و رسولش را (در باره ولايت‌