ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٤١ - آمار سطحى و بررسى فكر عمومى در تاريخ اسلام

مظلِمه به كسر لام و ظلام چيزى است كه مرد آن را به ظلم بگيرد. از مجلسى (ره)- گويم اين بيان امير المؤمنين وجه جمع ميان اخبار مختلفه وارده در باره روش ائمه است (ع) و هم اخبارى كه در مدح تجمل و آراستن خود وارد شده است و در ضمن از ژنده‌پوشى و جامه‌هاى پشمين در بر كردن به حساب يك سنت دينى منع كرده‌اند چنانچه بدعت صوفيا نيست. از مجلسى (ره)- لم سمى امير المؤمنين، يعنى اين نام‌گذارى از مردم بوده يا از خدا يا پرسش او مى‌رسانده است كه از مردم بوده، امام پاسخ داده كه از خدا بوده است و پاسخ مهمترى هم بدان افزوده براى آگاهى از اينكه دانستن سبب نام‌گذارى سود بسيارى ندارد چنانچه خدا در پاسخ پرسش از وضع ماه نو بيان كرده است با اينكه از خود پاسخ سبب آن هم دانسته مى‌شود زيرا گذاردن اين نام از خدا معنايش اين است كه از طرف خدا براى سياست مردم گماشته شده و خليفه خدا است در زمين، اين است سبب نام‌گذارى او به امير المؤمنين.

و ظاهر خبر اين است كه اين نام در قرآن بوده و آن را انداخته‌اند و بسا تأويل شده است به اينكه در آيه مقصود است گر چه مذكور نيست براى اختصار و اكتفاء به جزء اعظم از مقصود و دور بودن اين تأويل نهان نيست و سخن در اين باره در كتاب قرآن بيان مى‌شود ان شاء اللَّه تعالى. پايان نقل از مجلسى (ره). از مجلسى (ره)- ظاهر اين است كه ضمير (بِهِ) در آيه به قرآن برمى‌گردد چنانچه مفسرين گفته‌اند و تطبيق آن بر ولايت از دو راه است: ١- مقصود از آن آياتى است كه در باره ولايت نازل شده يا مقصود عمده آيات قرآن است زيرا بيشتر قرآن در باره آنها و دشمنان آنها نازل شده است.