ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٨٠٦

است هر كه خواهد بدان رجوع كند.

من گويم حل بعضى اشعار و ادبيات هم به دانستن اين عقود نيازمند است چون شعر معروف فردوسى:

كه ظاهراً آن را شعرى گرفته است كه در كامل مبرد به زبان عربى وارد است. از مجلسى (ره)- ظاهر خبر اين است كه نماز بر آن حضرت به همين ذكر آيه انجام شده و تكبير و دعاى ديگرى نداشته و به دو وجه تأويل شده:

١- اينكه اين آيه را پيش از نماز مى‌خواندند.

٢- اينكه بعد از هر تكبير مى‌خواندند.

يكى از افاضل خبر را چنين معنى كرده كه ١٠ نفر اوليه از خويشان نزديك و بنى هاشم بودند كه براى بازديد جنازه آمدند و سپس با على (ع) بيرون شدند و على بعد از آن و پيش از نماز براى آمادگى آيه را به تنهائى خوانده، و سائر مردم مى‌خواندند نماز را چنانچه بر جنازه‌هاى ديگر مى‌خواندند و نماز بر آن حضرت فرادى ادا شده و على (ع) با هر دسته‌اى نماز را تكرار كرده است.

من مى‌گويم آنچه برايم روشن‌تر است اين است كه امير المؤمنين با سائر معصومين و خواص فرشته‌ها و خواص اصحابش نماز ميت را بر آن حضرت خواند و اين نماز عمومى براى تقيه و مصلحت بوده و به منظور اينكه مخالفان در آن تقدم نجويند و آن را مدرك غصب خلافت نكنند چنانچه امامت بر نماز از راه تقلب در زندگى آن حضرت مدرك خود كردند.

چنانچه طبرسى در احتجاج از سليم بن قيس هلالى از سلمان فارسى (ره) روايت كرده كه چون امير المؤمنين (ع) پيغمبر را غسل داد و كفن‌