ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٦٦ - آمار سطحى و بررسى فكر عمومى در تاريخ اسلام

و بنا بر اين ممكن است ضمير «فيها» به مدينه برگردد.

محققى گفته است يعنى آنها كه با لوط از شهر او بيرون شدند و از عذاب نجات يافتند از آل و اهل بيت محمد (ص) بودند، زيرا آل و تبار هر بزرگوارى پيروان اويند و پرهيزكاران و فرمانبران هر امتى تبار پيغمبر و وصى او محسوبند و گر چه از او به حسب مسافت دور باشند، زيرا در اينجا خانه گلى و خشتى منظور نيست و خانه زنان و كودكان منظور نيست بلكه مقصود خانه تقوى و ايمان و خاندان نبوت و حكمت و فرقان است. از طبرسى در تفسير آيه‌ «فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةً» يعنى عذاب را در روز بدر نزديك ديدند يا عيان ديدند و گفته‌اند مقصود آينده است و بيان وضع روز قيامت كه كفار عذابى را كه براى آنها آماده شده ببينند، و اين گفته بيشتر مفسرين است و مقصود از «بِهِ تَدَّعُونَ» اين است كه اين عذابى است كه بدان شتاب مى‌كرديد و از خدا مى‌خواستيد خدا آن را زودتر برساند، ابن زيد گفته است.

حاكم ابو القاسم حسكانى از علماى عامه به اسانيد صحيحه از شريك از اعور روايت كرده است كه چون ببينند آن مقام قُربى كه على بن ابى طالب (ع) نزد خدا دارد سياه شود روى آن كسانى كه كافر شدند. از مجلسى (ره)- در تفسير شاهد و مشهود، ده قول است كه آنها را نقل كرده و سپس گفته است: ولى ظاهر اين خبر اين است كه شاهد پيغمبر (ص) است براى آنكه گواهى داد به امامت امير المؤمنين (ع) و به فضل و كرامت او، و على (ع) آن كس است كه اين گواهى در باره او از طرف پيغمبر ادا شده است. مقصود از اين جار بعد از روز قيامت است كه بهشتيان با دوزخيان مصاحبه كنند و به آنها گويند: ما بهشتيها به وعده‌هاى خدا رسيديم، آيا شما هم به وعيدهاى او رسيديد؟.