ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٦٧٥ - آمار سطحى و بررسى فكر عمومى در تاريخ اسلام

كند. نجاشى در فهرست گويد: على بن عبيد اللَّه بن حسين بن على بن الحسين (ع) ازهد و اعبد آل أبى طالب بود در زمان خود و از اصحاب مخصوص امام كاظم و امام رضا بود و با شيعه اماميه مربوط بود و چون محمد بن ابراهيم طباطبا خواست كه ابو السرايا با او بيعت كند نپذيرفت و كار را به محمد بن محمد بن زيد بن على رد كرد.

و از كشى نقل شده كه خودش به عبادت امام رضا رفت و امام رضا از او تجليل و احترام فراوان كرد و زنش ام سلمه در پشت پرده بود و محل جلوس امام رضا را نشان كرد و بعد از خروج از مجلس جاى آن حضرت را بوسيد و بدان تبرك جست. مجلسى (ره) گويد:" ضعف" به معنى مثل است و مقصود اين است كه عقاب آنها دو برابر است، و شايد مقصود اين باشد كه عذاب آنها سه برابر است بنا بر اينكه ضعف دو چندان باشد، ولى اگر ضعف دو چندان باشد بايد عقاب چهار برابر باشد تا معنى تثنيه صدق كند، فتدَّبر. مجلسى (ره)-

المنكر لهذا الامر

- استفهام انكارى است، يعنى سائل اظهار عقيده كرده كه منكران از بنى هاشم مانند منكران ديگر نيستند و امام هم او را تصديق كرده و فرموده: نسبت به بنى هاشم منكر نگو كه شامل جاهل باشد بلكه جاحد بگو كه انكار با علم و عقيده است يعنى بر همه بنى هاشم امامت ما معلوم است و هر كدام انكار كنند انكار زبانى است و براى جلب منفعت يا حب رياست است.

ابو الحسن در ضمن روايت كنيه على بن اسماعيل ميثمى است (كه يكى از راويان حديث است) و توجه به آيه سوره يوسف براى بيان اين است كه انكار بر جهل و نادانى صدق مى‌كند. علت اينكه منكران امامت از خاندان بنى هاشم دو گناه دارند اين است كه: