المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٠٨١ - مبحث ابدال

يعنى در يك مورد ديگر ياء به واو منقلب مى‌شود و آن در جائى است كه كلمه بنا شده از « رمى » بروزن سبعان بيايد مانند: رموان كه در اصل رميان بوده.

مصنّف گويد:

و اگر ياء عين الفعل باشد براى كلمه‌اى كه بروزن « فعلى » وصفى است در آن دو وجه جايز است.

شارح گويد:

مراد از « دو وجه» يكى اعلال بوده و ديگرى تصحيح و قلب ضمّه به كسره مى‌باشد مانند: كوسى و كيسى كه مؤنّث أكس مى‌باشد.

بخلاف وزن « فعلى » كه اسم باشد چه آنكه در آن صرفا اعلال بوده و غير آن جايز نيست مانند: طوبى كه اسم است براى درختى.

قوله: كوسى: اسم تفضيل و صيغه مؤنّث مى‌باشد همچون: صغرى.

متن: «٩٦٤»

تجزيه و تركيب‌

من: حرف جرّ.

لام: مجرور به « من » ، مضاف، متعلّق به « اتى ».

فعلى: مضاف اليه.

اسما: حال است از « لام ».

اتى: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، ثلاثى مجرّد، لازم.

الواو: فاعل براى « اتى ».

بدل: مضاف، حال از « الواو ».

ياء: مضاف اليه.

كاف: حرف جرّ.

تقوى: مجرور بكاف، متعلّق باستقرّ، خبر براى مبتداء محذوف.

غالبا: حال است از فاعل « جاء ».

جاء: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب.

ذا: اسم اشاره، فاعل براى « جاء ».