المباحث النحويه شرح سيوطى - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٢٠٤٠ - استدلال برخى از ادباء جهت اصلى بودن«ضمن» و رد شارح

متن: «٩٣٣»

تجزيه و تركيب‌

كذاك: جارّ و مجرور، متعلّق باستقرّ، خبر مقدّم.

همز: مبتداء مؤخّر.

آخر: به صيغه اسم فاعل، صفت براى « همز ».

بعد: اسم، ظرف، متعلّق باستقرّ، مضاف، صفت براى « همز ».

الف: مضاف اليه.

اكثر: مفعول مقدّم براى « ردف ».

من: حرف جرّ.

حرفين: اسم، تثنيه، مجرور به « من » ، متعلّق به اكثر.

لفظها: مضاف و مضاف اليه، مبتداء.

ردف: فعل ماضى، مفرد، مذكّر، غائب، فعل و فاعل، خبر براى « لفظها ».

ترجمه:

همچنين است همزه‌اى كه در آخر كلمه واقع شده و بعد از الفى قرار گرفته كه لفظ آن پس از بيش از دو حرف آمده باشد.

متن: «٩٣٤»

تجزيه و تركيب‌

واو: عاطفه.

النون: مبتداء.

فى: حرف جرّ.

الآخر: مجرور به « فى » ، متعلّق باستقرّ، حال است براى « النون ».

كاف: حرف جرّ.

الهمز: مجرور به « كاف » ، متعلّق باستقرّ، خبر است براى « النون ».

واو: عاطفه.