إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤٣٩ - امر اول

مخصوص حيوان قطع شود همچنين حيوان در هنگام ذبح به طرف قبله قرار گيرد و ...

اگر مقصود وجود شرائط فوق هست پس هر حيوانى قابليّت تذكيه دارد.

مقصود از تذكيه اين است كه علاوه بر شرائط فوق بايد يك خصوصيّت ذاتى در حيوان موجود باشد كه آن ويژگى سبب مى‌شود كه حيوان قابليّت تذكيه پيدا كند و اگر آن خصوصيّت ضميمه ساير شرايط شد در اين صورت تذكيه محقّق مى‌شود بنابراين تصوّر نكنيد كه عنوان «تذكيه» عبارت از همان جهاتى است كه انسان هنگام ذبح با چشم و گوش مى‌بيند و لذا مى‌گوئيم اگر اين خصوصيّت و جهت ذاتى را احراز نكنيم ما شك در «قابليّت تذكيه» حيوان مى‌كنيم.

ب- اثر تذكيه چيست؟

در تمام موارد اثر تذكيه عبارت از طهارت است يعنى هر حيوانى كه تذكيه شد مسلّما طاهر و پاك است امّا لازمه تذكيه حيوان اين نيست كه خوردن گوشت آن‌هم حلال است البتّه در بعضى از فروض اگر تذكيه احراز شد، به دنبال آن حلّيّت را هم مى‌توان ثابت كرد.

ج- مقدّمه ديگر اين است كه مذكّى به چه حيوانى اطلاق مى‌شود؟

سؤال ديگر: آيا عنوان «ميته» بر «غير مذكّى» اطلاق مى‌شود؟ يعنى غير مذكى داخل عنوان ميته است؟

جواب: ميته به حيوانى گفته مى‌شود كه به مرگ طبيعى (حتف انف) مرده است و آيه شريفه (حرّمت عليكم الميتة) هم دلالت بر حرمت آن مى‌نمايد.

و «مذكّى» حيوانى است كه چهار رگ مخصوصش قطع شده و آن خصوصيّت ذاتى و ساير شرائط [١] را داشته.

[١]مانند، اسلام ذابح، تسميه نام خدا هنگام ذبح و ...