إيضاح الكفاية - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٤١١ - دليل قرآنى

و الجواب: إن القول بالإباحة شرعا و بالأمن من العقوبة عقلا، ليس قولا بغير علم، لما دلّ على الإباحة من النقل و على البراءة من حكم العقل، و معهما لا مهلكة في اقتحام الشبهة أصلا، و لا فيه مخالفة التقوى، كما لا يخفى(١).

٣- آياتى كه امر به تقوى مى‌كند و تقوى را مأمور به قرار داده است مانند: اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ‌ ... [١].

خلاصه: مقتضاى آيات فوق اين است كه: الف- انسان نبايد پيروى از غير علم بكند ب- نبايد خود را در هلاكت بيفكند. ح- نبايد مخالفت با تقوى نمايد.

لازمه آيات فوق اين است كه در شبهات بدويّه (شك در تكليف) بايد احتياط نمود و الا اگر با شك در حلّيّت و حرمت شرب تتن مرتكب آن شويم اين پيروى از روش غير علمى، القاء در هلاكت و مخالفت با تقوى است.

(١)جواب: ما بدون دليل قائل به برائت نشده‌ايم و بدون حجّت شرعى نمى‌گوئيم شرب تتن حلال است، بلكه دليل نقلى و عقلى بر برائت داريم:

ما با استناد به علم و قاعده كلّ شى‌ء لك حلال كه از نظر سند و دلالت هيچ‌گونه ايرادى ندارد، مى‌گوئيم در شبهات حكميّه مى‌توان برائت جارى كرد.

و همچنين به استناد قاعده عقليّه قبح عقاب بلا بيان در شبهات حكميّه، اصالة البراءة جارى مى‌كنيم.

و اگر از ما سؤال كنيد چرا شرب تتن حلال است؟ نمى‌گوئيم چون حرمت آن مشكوك و مجهول است بلكه ادله نقليّه و عقليّه به شما ارائه مى‌دهيم.

سؤال: آيا با وجود دليل عقلى و نقلى، اجراى اصل برائت در شبهات حكميّه و در شرب تتن، متابعت از غير علم است؟ خير.

القاء در هلاكت است؟ خير.

[١]سوره آل عمران/ ١٠٢.