ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٧٤ - آمار سطحى و بررسى فكر عمومى در تاريخ اسلام

٢- شرك به خداى واحد جهانى.

و از نظر اخلاقى دو چيز است:

١- شهوت و هوس و خود كامى.

٢- خشم و پرخاش و تهور در زندگانى.

و از نظر مادى و عمومى دو چيز است:

١- زر و پول و نمايشات خيره كن دنيوى.

٢- زور و قلدرى و ستم بر افراد بشر.

و از نظر پيشوائى و رهبرى دو شخصيت استفاده جو است كه در هر اجتماعى با هم كمك كنند و زمام امور را به دست گيرند و شايد منظور كمترين ميزان توطئه‌هاى ضد انسانى باشد.

و اين توطئه در جامعه اسلامى با انديشه و همدستى دو نفر انجام شد كه در اين روايت از آنها به زاده حنتمه و رفيقش تعبير شده است.

٣)- مرحله تكامل فرد است و سرانجام معنوى او كه عبارت از وجدان شخصيت كامل است و از آن به اين جمله تعبير شده است كه «و الى المصير» اجتماع براى فرد يك گذرگاهى بيش نيست كه چند صباحى در آن وارد است و به ناچار آن را ترك مى‌كند و به يك سرانجام مبهم و ناپيدا و ابدى منتقل مى‌شود كه در ضرب المثل معروف از آن تعبير شده است كه:

هر كسى گورش جدا است، و در اينجا هر فردى به سرنوشت شخصى خود سپرده شده است كه در پرورش صحيح رجوع به حق است، و اين تفسير زندگانى صحيح اجتماعى است كه فرد بتواند از آن به خدا برسد و از مجموع اين برنامه قرآنى اين فرمول به دست مى‌آيد كه:

«خانواده، فردى را به اجتماع تحويل مى‌دهد و اجتماع بايد فرد را به خدا تحويل دهد». از مجلسى (ره)- اين آيه در سوره ابراهيم چنين است: