ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٤٧ - باب وظيفه واجب مردم در صورت در گذشت امام(ع)

٢- عبد الأعلى گويد: از امام صادق (ع) پرسيدم از قول عامه كه گويند رسول خدا (ص) فرموده: هر كه بميرد و امامى ندارد به مردن اهل جاهليت مرده است؟ فرمود: سوگند به خدا كه درست است، گفتم: امامى از دست برود و مردى در خراسان باشد و نداند وصيّ او كيست همين دورى و بى‌اطلاعى براى او عذر نيست؟

فرمود: اين عذر او نيست به راستى چون امام از دست برود دليل وصى او بر أهل بلدى كه در آن است تسليم شود و چون خبر وفات امام به مردم دور از او برسد لازم است كه كوچ كنند زيرا خدا عز و جل مى‌فرمايد (١٢٢ سوره توبه): «پس چرا نكوچد از هر فرقه‌شان يك طائفه تا در دين بينا شوند و بيم دهند قوم خود را وقتى نزد آنها برگردند، شايد كه بر حذر شوند».

گفتم: مردمى كوچيدند و برخى از آنها پيش از آن كه به شهر امام برسند و بدانند مردند.

فرمود: خدا عز و جل مى‌فرمايد (١٠٠ سوره نساء): «هر كه از خانه‌اش بيرون آيد براى مهاجرت به سوى خدا و رسولش و سپس مرگش فرا رسد محققاً مزد او بر خدا است».

گفتم: برخى امام رسيدند و ديدند در خانه به روى شما بسته است و پرده استتار شما هم بر آن آويخته است، نه خودت آنها را به سوى خويش مى‌خوانى و نه كسى است كه آنها را به شما رهنمائى كند پس به چه وسيله اين موضوع را بفهمند؟

امام فرمود: به وسيله كتاب خدا كه نازل شده است.

من گفتم: خدا جل و عز در اين موضوع به بيانى مى‌فرمايد كه شخص امام از آن شناخته شود؟

امام فرمود: به نظرم مى‌آيد كه تو پيش از اين هم در باره اين‌