ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٢٧ - باب در بيان حال ١ - كسى كه به ناحق دعوى امامت كند ٢ - كسى كه همه امامان بر حق يا برخى را انكار كند ٣ - كسى كه امامت را براى نااهل اثبات كند

عز و جل (٦٠ سوره زمر): «در روز قيامت ببينى كسانى را كه بر خدا دروغ بستند روى‌شان سياه است» فرمود: مقصود كسى است كه گويد:

من امام هستم و امام نباشد، گفتم: اگر چه علوى باشد؟ فرمود: اگر چه علوى باشد، گفتم: اگر چه از اولاد على بن ابى طالب (ع) باشد؟ فرمود: اگر چه باشد.

٢- امام صادق (ع) فرمود: هر كه مدّعى امامت گردد و اهل آن نباشد كافر است.

٣- حسين بن مختار گويد: به امام صادق (ع) گفتم:

قربانت، (٦٠ سوره زمر): «در روز قيامت ببينى كه آن كسانى كه بر خدا دروغ بستند»، فرمود: هر كسى است كه خود را امام داند و امام نباشد، گفتم: اگر چه از اولاد فاطمه و على باشد؟ فرمود: اگر چه از اولاد فاطمه و على باشد.

٤- ابن ابى يعفور گويد: از امام صادق (ع) شنيدم مى فرمود: خدا روز قيامت با سه طائفه سخن نكند و آنها را تبرئه نكند و عذاب دردناك از آن آنها باشد: هر كه به ناحق از طرف خدا مدّعى امامت باشد، و هر كه امام بر حق و از طرف خدا منكر شود، و هر كه معتقد باشد كه اين دو از اسلام بهره‌اى دارند.

٥- وليد بن صبيح گويد: از امام صادق (ع) شنيدم‌